Adres siedziby:
ul. Sarego 2
31-047 Kraków
tel. 12 422 88 52
fax 12 422 80 65
Adres do korespondencji:
ul. Krakowska 1
32-083 Balice k. Krakowa
tel. (Centrala) 12 357 25 00
tel. (Sekretariat) 12 357 27 00
fax 12 285 67 33
Dzisiaj jest: piątek, 17 listopada 2017 20:33:31
Odwiedziło nas: 8430169 gości (dzisiaj: 1545, wczoraj: 1569)
Prace badawcze w 2009 roku

Zwiń wszystko

Temat 1120.6

"Zbadanie wpływu wieku i rasy świń na poziom ekspresji genów miostatyny i hormonu wzrostu"

Autorzy: dr inż. M. Kamyczek

Opis

Celem badań było określenie jak zmienia się ekspresja genów miostatyny (MSTN) i hormonu wzrostu (GH) u świń w okresie wzrostu postnatalnego. Kolejnym celem było zbadanie czy istnieją różnice rasowe w ekspresji badanych genów. Badania przeprowadzono na zwierzętach należących do 5 grup rasowych (wielka biała polska, polska biała zwisłoucha, Duroc, Pietrain, Puławska). W każdej z grup rasowych tuczono i poddano ubojowi po 36 loszek pochodzących po jednym ojcu, który był kojarzony z 6 grupami spokrewnionych matek. Od badanych zwierząt pobrano krew i oznaczono genotypy RYR1 oraz GH. Zwierzęta utrzymywano w Stacji Kontroli w Pawłowicach gdzie były żywione do woli zgodnie z metodyką oceny w SKURTCh. Po osiągnięciu wieku 60, 90, 120, 150, 180 i 210 dni zwierzęta poddano ubojowi, wykonano dysekcję a następnie pobrano próbki pochodzące z narządów i tkanek. Pobrano próbki z następujących mięśni: m. longissimus dorsi, m. semimembranosus i m. gluteus medius oraz przysadki mózgowej i wątroby. Wybrano trzy geny metabolizmu podstawowego (ACTB, B2M, GAPDH), w odniesieniu do których porównano liczbę transkryptów. Wykonano odwrotną transkrypcję a następnie amplifikowano cDNA oraz oznaczono ekspresję genów MSTN, GH. Wykazano, że poziom ekspresji genu miostatyny zależny jest od rasy i wieku świń. W wieku 90 dni poziom ekspresji genu miostatyny był najniższy i najczęściej w tym wieku nie wykazywano istotnych różnic w poziomie ekspresji między badanymi rasami świń. Wraz z rosnącym wiekiem poziom ekspresji genu miostatyny wykazywał również tendencję wzrostową. Poziom ekspresji genu miostatyny zależny był również od rodzaju analizowanej tkanki mięśniowej. Poziom ekspresji genu miostatyny był najwyższy u świń rasy Puławskiej(we wszystkich badanych mięśniach wykazano najwyższy poziom ekspresji genu miostatyny w wieku 150 dni) a także u świń wbp natomiast niższy był u świń pozostałych ras. Nie stwierdzono istotnych różnic w poziomie ekspresji genu hormonu wzrostu zarówno pomiędzy badanymi rasami świń (najniższy poziom ekspresji wykazano dla świń rasy Puławskiej) jak też wiekiem świń. W wieku 90 dni nie wykazano istotnych różnic w zawartości mięsa w wyrębach natomiast w wieku 150 i 210 dni różnice w umięśnieniu pomiędzy badanymi rasami świń były istotne statystycznie.

Temat 1121.5

"Ocena poziomu ekspresji genów insulinopodobnych czynników wzrostu (IGF1, IGF2, IGFBP3 i IGFBP5) w różnych okresach rozwoju osobniczego i ich związek z mięsnością świń."

Autorzy: prof. dr hab. B. Rejduch

Opis

Produkty genów IGF1, IGF2, IGFBP3 i IGFBP5 pełnią istotną rolę w procesach wzrostu i rozwoju organizmów. Z uwagi na to, iż biorą udział w procesie miogenezy stymulując różnicowanie i proliferacje komórek mięśniowych, celowym wydawało się oznaczenie poziomu ekspresji tych genów w mięśniach. Materiał do badań stanowiły loszki rasy pbz, wbp, duroc, pietrain. Zwierzęta ubijane były w 60, 90, 120, 150, 180 i 210 dniu życia.

Przeprowadzono próbę testu ELISA (Human IGF-I Immunoassay), w celu określenia zawartości insulinopodobnego czynnika wzrostu I (IGF-1). Badaniu poddano dwie próbki plazmy oraz dwie próbki surowicy, które analizowano według protokołu opracowanego przez producenta (R & D nr kat. DG100. Otrzymano następujące wyniki: zawartość badanego czynnika

w plazmie nr 1 wynosiła 0,698 i 0,727 ng/ml, w plazmie nr 2 –0,480 i 0,433 ng/ml, w surowicy 1 – 0,799 i 1,071 ng/ml, w surowicy 2 0,405 i 0,544 ng.

Odwrotną transkrypcję przeprowadzono przy użyciu zestawu cDNA Archive Kit (Applied Biosystems). Reakcje Real-Time PCR przeprowadzano na aparacie 7500 Real-Time PCR System, firmy Applied Biosystems, z zastosowaniem sond TaqMan. Poziom ekspresji badanych genów szacowano w odniesieniu do kontroli endogennej Badania wykazały, że poziom ekspresji genu IGF1 wykazywał zróżnicowanie pomiędzy mięśniami. W rasie PBZ w mięśniu półbłoniastym szynki był wyższy o ok. 30% niż w mięśniu najdłuższym grzbietu, z wyjątkiem dnia 60, gdzie kształtował się na zbliżonym poziomie. W mięśniu półbłoniastym ekspresja wzrosła o 55% w okresie 60-120 dnia życia zwierzęcia, po czym obniżyła się o 40% w 150 dniu i na takim poziomie pozostała do 210 dnia. W mięśniu najdłuższym grzbietu po-ziom ekspresji kształtował się podobnie, jednak różnice pomiędzy 60, a 120 dniem wyniosły 30%. W rasie Pietrain poziom ekspresji również wykazywał zróżnicowanie pomiędzy mięśniami, jednak nie tak istotne jak w rasie PBZ. Jedynie w dniu 90 i 180 poziom ekspresji w mięśniu półbłoniastym szynki był wyższy dwukrotnie niż w mięśniu najdłuższym grzbietu. Wśród wszystkich przebadanych genów poziom ekspresja genu IGF1 był najwyższy.

W przypadku ekspresji genu IGF2 w rasie PBZ, w obu mięśniach nastąpił spadek jej poziomu wraz z wiekiem. Różnice pomiędzy ekspresją w 60 i 210 dniu wynosiły 73% w przypadku mięśnia półbłoniastego i 78% w mięśniu najdłuższym grzbietu. Różnice pomiędzy poziomem ekspresji w obu mięśniach różniły się nieznacznie (poniżej 10%), na korzyść mięśnia najdłuż-szego grzbietu. W rasie Pietrain poziom ekspresji genu IGF2 utrzymywał się na stałym poziomie w obu tkankach aż do dnia 210, w którym spadek w porównaniu do dnia 60 wynosił 66%.

Poziom ekspresji genu IGFBP3 utrzymywał się na stałym poziomie w pierwszych trzech okresach życiowych tj. 60, 90 i 120 dzień, w kolejnych 150, 180 i 210 był o 60 % niższy. Różnice pomiędzy tkankami były minimalne i nie przekraczały 10 %.

W przypadku ekspresji genu IGFBP5 w rasie Pietrain nastąpił wzrost jej poziomu o ok.30% w 120 dniu życia. Nie zaobserwowano zróżnicowania ekspresji pomiędzy badanymi tkankami. GAPDH.

Dodatkowo, określono genotypy w locus A3072G IGF2 badanych zwierząt. Stwierdzono, że w rasie Duroc, u badanych zwierząt obecny jest jedynie allel A, w rasie WBP większość zwierząt posiadało genotyp A/A, natomiast cztery loszki były heterozygotami. Podobnie,w rasie PBZ osiem loszek posiadało genotyp A/G, natomiast pozostałe były homozygotami A/A.

Temat 1122.5

"Ocena ekspresji genów TMP2 i TNNT3 w różnych okresach rozwoju osobniczego i ich związek z mięsnością świń."

Autorzy: prof. dr hab. M. Różycki

Opis

Badaniami objęto loszki ras wielkiej białej polskiej, polskiej białej zwisłouchej, puławskiej, duroc oraz pietrain. W celu otrzymania tych zwierząt przeprowadzono w każdej z wymienionych ras kojarzenie sześciu par sióstr z jednym knurem. Z potomstwa otrzymanego po każdej parze loch wybrano 6 loszek. Uboju tych loszek dokonywano kolejno po osiągnięciu 60, 90, 120, 150, 180, 210 dniach ich życia.

Poziom ekspresji genów TMP2 i TNNT3 oznaczony został w dwóch mięśniach: mięśniu najdłuższym grzbietu oraz mięśniu półbłoniastym szynki.

Uzyskane wyniki badań wskazują na duże zróżnicowanie ekspresji, którą wykazywały osobniki. Między innymi zaobserwowano wpływ pochodzenia badanych osobników na poziom transkryptu. Szczególnie wystąpiło to w przypadku genu TNNT3, co może wskazywać na istnienie nie poznanego dotąd polimorfizmu wpływającego na poziom tego genu.

Najwyższym poziomem ekspresji genów TPM2 i TNNT3 charakteryzowały się loszki rasy wbp, najniższymi natomiast w przypadku genu TMP2 rasa pbz, a TNNT3 rasy pbz i puławska.

Analiza mająca na celu powiązanie wyników ekspresji genów z wynikami dotyczącymi procentowej zawartości mięsa i tłuszczu wykazała brak zależności. Ekspresja genu TPM2 kształtowała się na wyższym poziomie w porównaniu do genu TNNT3. W obu przypadkach poziom ten nie ulegał większym zmianom w czasie wzrostu zwierząt. Wartości dotyczące procentowej zawartości mięsa w tuszy zwiększały się wraz z wiekiem zwierząt a krzywa je charakteryzująca była wycinkiem paraboli wypukłej do góry. W przypadku zawartości tłuszczu w tuszy zależność ta opisana była również wycinkiem paraboli, lecz wypukłej do dołu.

Temat 1124.1

"Analiza polimorfizmu genów H-FAPB oraz LEPR i jego powiązanie z zawartością tłuszczu śródmięśniowego (IMF), jakością mięsa i innymi cechami produkcyjnymi świń ras pbz, duroc i pietrain."

Autorzy: dr inż. M. Tyra

Opis

Celem badań było określenie polimorfizmu genów H-FABP i LEPR w zarodowym pogłowiu świń hodowanych w kraju. Obecnie stosowany program hodowlany ukierunkowany na poprawę mięsności sprzyja niekorzystnemu wzrostowi homozygotyczności w populacji genów odpowiedzialnych za te cechy i jednocześnie eliminuje z tej populacji geny odpowiedzialne, za jakość mięsa. Uwzględnione w badaniach geny kodują białka biorące udział w transporcie kwasów tłuszczowych w komórkach a co za tym idzie mogą wpływać na zawartość tłuszczu śródmięśniowego, co decyduje o jakości produktu końcowego, jakim jest mięso wieprzowe. Dysponując danymi ocenianych zwierząt ze Stacji Kontroli Użytkowości Rzeźnej Trzody Chlewnej (SKURTCh) odnośnie kontrolowanych cech tucznych, rzeźnych i jakości mięsa zostały określone zależności pomiędzy allelami wyżej wymienionych genów a cechami użytkowymi a w szczególności z zawartością tłuszczu śródmięśniowego i cechami jakości mięsa. Pozwoliło to także na sprawdzenie czy zachodzi ujemna interakcja pomiędzy cechami rzeźnymi a cechami jakości mięsa na poziomie tych genów.

Na podstawie przeprowadzonych badań sformułowano następujące stwierdzenia i wnioski:

Rasy objęte badaniami stanowiące zarówno komponent ojcowski (Duroc, Pietrain) jak i mateczny (wbp, pbz) charakteryzują się dobrymi parametrami zarówno tucznymi jak i rzeźnymi zgodnie z założeniami jakie są podstawą programów hodowlanych krajowej hodowli zarodowej, w których to wymienione rasy uczestniczą. Stwierdzono niski poziom tłuszczu śródmięśniowego (IMF) w mięśniu najdłuższym grzbietu w najliczniejszej grupie zwierząt powszechnie wykorzystywanych w hodowli krajowej czyli rasach wbp i pbz. Średnie wartości tego parametru dla tych ras kształtowały się poniżej progu mięsa dobrej jakości (2%) i wynosiły odpowiednio 1,79% dla zwierząt rasy wbp i 1,71% dla pbz. Zwierzęta rasy Duroc jako jedyna grupa uplasowała się powyżej tego progu (2,32%). Polimorfizm badanych genów

(H-FABP i LEPR) nie wykazał wpływu na większość badanych cech dotyczących jakości mięsa za wyjątkiem zawartości tłuszczu śródmięśniowego. Na poziom tego wskaźnika (IMF) rzutowały niemal wszystkie analizowane mutacje genu LEPR i H-FABP za wyjątkiem mutacji H-FABP/HinfI w przypadku loszek ras Duroc i Pietrain.

Temat 1125.5

"Polimorfizm i ekspresja genu PrP u świń."

Autorzy: prof. dr hab. B. Rejduch, mgr A. Piestrzyńska-Kajtoch

Opis

Celem pracy była analiza polimorfizmu i ekspresji genu PrP u świń. W kodującym fragmencie genu PrP znaleziono u 13% badanych świń i dzików 3 jednonukleotydowe mutacje ciche. W dwóch analizowanych regionach niekodujących, obejmujących przypuszczalne egzony 1 i 2 genu PrP świń, zaobserwowano u niewielkiej liczby osobników 5 miejsc polimorficznych typu SNP i jeden polimorfizm mikrosatelitarny. Stwierdzono, że gen i białko PrP charakteryzują się niską zmiennością w obrębie różnych ras świń i potwierdzono, że są dość konserwatywne międzygatunkowo. W prekursorowym białku PrP nie zaobserwowano obecności aminokwasów, które u innych gatunków zwierząt (w analogicznych kodonach w białku) zostały powiązane z wrażliwością na choroby prionowe. Wykazano, że gen PrP świń posiada najprawdopodobniej dwa funkcjonalne egzony, co upodabnia go do genu PRNP człowieka.

W regionie flankującym egzon 1 genu PrP świni od strony 5’ znaleziono in silico potencjalne miejsca wiązania dla kilku czynników transkrypcyjnych m.in. Ap2, Sp1 i C/EBP-α. Dowiedziono, że ekspresja genu PrP świń, tak jak u innych gatunków, zachodzi we wszystkich badanych tkankach, najwyższym poziomem ekspresji genu PrP charakteryzuje się pień mózgu (w rejonie obexu - zasuwki), a najniższym mięsień najdłuższy grzbietu i wątroba. Stwierdzono również, że wiek badanych zwierząt jak i rasa świń nie miały istotnego wpływu na ekspresję genu PrP.

Temat 1126.5

"Analiza fragmentu T2 genu TNNT3 w aspekcie polimorfizmu genetycznego oraz jego związek z cechami użytkowymi świń."

Autorzy: prof. dr hab. M. Różycki, mgr inż. M. Witoń

Opis

Celem pracy było poznanie fragmentu T2 genu TNNT3, analiza jego polimorfizmu oraz określenie związku pomiędzy polimorfizmem, a poziomem jego ekspresji oraz cechami użytkowymi świń hodowanych w kraju.

Badaniami objęto około 357 niespokrewnionych loszek rasy wbp, pbz, pietrain oraz duroc. Do poszukiwania polimorfizmu wykorzystano dodatkowo osobniki rasy puławskiej, hampshire i dziki. Wykazano związek pomiędzy polimorfizmem genu TNNT3, a jakością mięsa, określaną poubojowym jego odczynem (pH oraz pH24). Wpływ poszczególnych genotypów był jednak zależny od rasy, co sugeruje, że zidentyfikowane mutacje nie są mutacjami przyczynowymi.

Temat 1225.1

"Wpływ zmian w otłuszczeniu loch w okresie ich użytkowania na cechy rozpłodowe i odchów prosiąt."

Autorzy: dr inż. A. Mucha

Opis

Celem pracy było określenie wpływu zmian otłuszczenia i masy ciała loszek w okresie ich użytkowania na ich późniejszą płodność i cechy miotu. Określenie optymalnej masy ciała i otłuszczenia loszek ocenianych przyżyciowo i wprowadzonych do reprodukcji może przyczynić się do poprawy ich późniejszej użytkowości rozpłodowej i odchowu prosiąt. Stwierdzono, że nie można przewidzieć masy ciała, otłuszczenia czy umięśnienia loch w kolejnych miotach na podstawie pomiarów wykonywanych w dniu oceny przyżyciowej. Również masa ciała oraz otłuszczenie i umięśnienie w dniu oceny przyżyciowej nie wpływa na liczbę i masę prosiąt. Nie stwierdzono zależności pomiędzy masą ciała, grubością słoniny i mięśnia najdłuższego grzbietu mierzonymi w dniu krycia i porodu a liczbą prosiąt i średnią masą prosięcia w miocie w kolejnych tygodniach życia. Lochy o wyższej rezerwie tłuszczowej charakteryzowały się lepszymi wynikami w zakresie reprodukcji, jak i w odchowie prosiąt. W okresie użytkowania lochy wzrost masy ciała oraz otłuszczenia, wynikający z przyrostu wartości tych cech w każdym cyklu reprodukcyjnym, świadczy o prawidłowym przebiegu wzrostu świń

i pozwala na utrzymanie odpowiedniej kondycji zwierząt.

Temat 1227.1

"Wykorzystanie cyfrowej analizy obrazu poprzecznego przekroju tuszy do określenia mię-sności świń."

Autorzy: dr inż. M. Tyra

Opis

Badania były prowadzone na materiale zwierzęcym pochodzącym ze Stacji Kontroli Użytkowości Rzeźnej Trzody Chlewnej (SKURTCh) w Pawłowicach i Mełnie. Ogółem w badaniach dotyczących drugiego z wymienionych wyżej celów uwzględnionych było 2860 sztuk zwierząt. Materiał do badań stanowiły loszki ras wbp, pbz, pietrain i duroc. Z pośród tej ilości sfotografowanych półtusz 400 zostało poddanych szczegółowej dysekcji w czasie, której dokonano rozdziału najcenniejszych wyrębów po odpowiednim zwymiarowaniu i ważeniu na poszczególne tkanki (mięsną, kostną i tłuszczową). Tak uzyskane dane pozwoliły na opracowanie równania do szacowania mięsności półtusz z uwzględnieniem pomiarów dokonanych na zarejestrowanym obrazie cyfrowym mięśnia najdłuższego grzbietu (polędwicy).

Stwierdzono przydatność nowych wskaźników pomiarowych uzyskanych na podstawie wymiarowania cyfrowego obrazu poprzecznego przekroju tuszy. Świadczą o tym wysokie współczynniki korelacji oraz niskie błędy szacowania dla równań uwzględniających te pomia-ry. Zatem istnieje możliwość poubojowej oceny mięsności świń przy pomocy techniki cyfrowej. Równania do oszacowania procentowej zawartości mięsa w tuszy uwzględniające tylko pomiary cyfrowej powinno mieć postać:

% MC = - 0.8107 C4 - 0.1436 CT + 0.3689 CW + 56.42

gdzie:

•C4 oznacza grubość słoniny za ostatnim żebrem (na granicy kręgów piersiowych i lędźwiowych), 8 cm w bok od linii grzbietowej

•CW oznacza wysokości mięśnia najdłuższego grzbietu za ostatnim żebrem

•CT oznacza powierzchnię przekroju tłuszczu otaczającego mięsień najdłuższy grzbietu (m. longissimus dorsi)

Zastąpienie w dotychczasowym równaniu stosowanym w stacjach kontroli pomiarów dysek-cyjnych analogami uzyskanymi z wymiarowania obrazów cyfrowych (szerokość „oka” polędwicy pomiarem CS, a wysokość „oka” polędwicy pomiarem CW) spowoduje wzrost dokładności szacowania mięsności w porównaniu do równania obecnego.

Temat 1233.1

"Zastosowanie warstwowych sieci neuronowych do predykcji parametrów mleczności u kóz."

Autorzy: dr inż. J. Sikora

Opis

Sztuczne Sieci Neuronowe (SSN) okazały się niezwykle przydatnym narzędziem dotyczącym przewidywania czy klasyfikacji danych. Pod koniec lat 80. i na początku 90. nastąpił bardzo gwałtowny rozwój teorii sieci neuronowych i sztucznej inteligencji. Pod koniec lat 80. i na początku 90. nastąpił bardzo gwałtowny rozwój teorii sieci neuronowych i sztucznej inteligencji. Pod koniec lat 90. SSN zaczęto stosować także w zootechnice, np. do wykrywania mastitis, prognozowania wartości rzeźnej czy wydajności mlecznej u bydła, jednak skala zastosowań tej metody na polu nauk zootechnicznych wciąż jest niewielka. Celem badań było zbudowanie modelu przewidującego parametry osobnika na podstawie parametrów jego potencjalnych rodziców, co pozwoli symulować wyniki kojarzeń zwierząt i otrzymywać, w dłuższym okresie czasu, poprawę parametrów mleczności. Celem praktycznym było stworzenie aplikacji komputerowej wykorzystującej nauczone SSN do bezpośredniego użycia przez hodowców, mającej pomóc w doborze osobników do kojarzeń tak, by potomstwo miało jak najlepsze cechy mleczności. Do badań zostały wykorzystane dane zbierane w Regionalnym Związku Hodowców Owiec i Kóz w Poznaniu i poprzez Polski Związek Owczarski

w Warszawie przekazywane, zgodnie z procedurami ustalonymi z PZO, do serwera Instytutu Zootechniki. Badania prowadzono w latach 2007-2009. Materiał doświadczalny stanowiły informacje o kozach objętych kontrolą wydajności mlecznej, utrzymywanych w stadach, w których prowadzone była ocena wartości użytkowej. W toku realizacji zadań określonych we wstępie, stwierdzono konieczność przeformułowania celów niektórych prac. Dzięki zastosowaniu indeksów cech udało się zniwelować różnice w ilości posiadanych danych dotyczących poszczególnych osobników, a także zapewnić pełniejsze wykorzystanie posiadanych informacji, tj. oparcie się na wszystkich znanych laktacjach danego osobnika. Przeprowadzenie automatycznego klastrowania (ang. „clustering”), tj. grupowania osobników podobnych do siebie, pozwoliło na zredukowanie błędów, ułatwienie interpretacji wyników i skoncentrowanie prognozy na aspektach produkcyjnych przetwórstwa mleka. Metody te, w połączeniu z przejrzystym interfejsem użytkownika, stanowią ciekawe rozszerzenie dotychczas stosowanych metod zootechnicznych, a uzyskane wyniki zachęcają do dalszych prac nad wyko-rzystaniem nauczania maszynowego w optymalizacji produkcji zwierzęcej.

Temat 1234.1

"Opracowanie metod kojarzeń w stadach hodowlanych świń przy wykorzystaniu danych z Centralnej Bazy Internetowej."

Autorzy: prof. dr hab. M. Różycki

Opis

Utworzona w roku 2006 Centralna Baza Internetowa dla Trzody Chlewnej (CBI) zawiera dane wszystkich zwierząt hodowlanych programu hodowlanego „Polsus”. Dane te mogą być przydatne do prowadzenia doboru do kojarzeń przez hodowców. CBI zawiera kompletne rodowody loch, knurów i młodzieży hodowlanej, zawiera ona także listę knurów wykorzystywanych do inseminacji przez Stacje Unasieniania Loch, lista ta jest na bieżąco aktualizowana.

Organizacja danych z zakresu hodowli trzody w formie bazy internetowej z dostępem online stwarza możliwość wykorzystania zgromadzonych w CBI danych do prowadzenia doboru do kojarzeń przez hodowców trzody chlewnej. Wymagało to dostosowania używanych obecnie w systemach informatycznych metod do wykorzystania danych z bazy CBI.

Celem tematu było doskonalenie istniejących metod prowadzenia doboru do kojarzeń w stadach zarodowych trzody chlewnej poprzez wykorzystanie danych zgromadzonych w Centralnej Bazie Internetowej Trzody Chlewnej.

Temat 1235.1

"Opracowanie zasad oceny pokroju bydła mlecznego z wykorzystaniem cyfrowej analizy obrazu."

Autorzy: doc. dr hab. P. Wójcik

Opis

Opracowano i stworzono komputerowy program do ananalizy obrazu, pozwalajacy dokonywać pomiary zoometryczne zwierząt w oparciu o określony wzorzec miary. Na podstawie przeprowadzonych pomiarów zoometrycznych, zarówno przyżyciowo, jak i z obrazu cyfrowego, dokonano analiz zgodności badanych cech wykreślając dla nich równania regresji. Dokonano symulacji na modelu wpływu czynników mogących istotnie warunkować pomiar cyfrowy. Wyznaczono najważniejsze czynniki, dla których opracowano poprawki do modelu. Określono związki pomiędzy badanymi cechami, oraz wyznaczono indeksy budowy mogące mieć zastosowanie przy cyfrowej analizie budowy zwierząt. Opracowano także system automatycznego szacowania indeksów budowy zwierzęcia po dokonaniu cyfrowej analizy pomiarów. Wprowadzono automatyczna ocenę w skali 1-9 pkt. wybranych cech pokroju, opartą o powyższą analizę cyfrową obrazu.

Temat 1327.1

"Charakterystyka struktury genetycznej rodzimych ras owiec."

Autorzy: dr inż. A. Kawęcka

Opis

Celem prowadzonych badań była charakterystyka struktury genetycznej rodzimych ras owiec, objętych programem ochrony zasobów genetycznych: wrzosówki, świniarki, barwnej owcy górskiej i cakla podhalańskiego na podstawie markerów mikrosatelitarnych. Badania struktury genetycznej mają szczególne znaczenie w przypadku ras zagrożonych wyginięciem, o unikalnym profilu genetycznym, a stanowiących rezerwę dla cennych cech takich jak płodność, plenność czy odporność na choroby i trudne warunki środowiskowe.

Analiza polimorfizmu sekwencji mikrosatelitarnych DNA została przeprowadzona w oparciu o wybrane markery, zalecane przez FAO do oceny bioróżnorodności owiec. W badanych populacjach zidentyfikowano 103 allele w 9 loci. Wszystkie badane sekwencje były polimorficzne. Na podstawie częstości alleli obliczono parametry zmienności genetycznej. Najwyższą średnią liczbę alleli zaobserwowano u wrzosówki (9,11), najniższą u świniarki (8,33). Efektywna liczba alleli była również najniższa u świniarki (3,62); najwyższą wartość tego parametru oszacowano dla barwnej owcy górskiej (5,6). Heterozygotyczność dla cakla i barwnej owcy górskiej wynosiła 0.74; dla świniarki i wrzosówki wartości te były znacznie niższe (0,64). Uzyskane wyniki wskazują na niższy poziom zmienności genetycznej w populacji świniarki w porównaniu do pozostałych ras rodzimych. Markery mikrosatelitarne znalazły szerokie zastosowanie w analizie związków ewolucyjnych między różnymi rasami owiec. Zróżnicowanie genetyczne populacji można określić na podstawie frekwencji występowania alleli w badanych loci mikrosatelitarnych, szacując dystans genetyczny. Niska wartość dystansu genetycznego odnotowana dla barwnej owcy górskiej i cakla potwierdza bliski związek tych ras, Najbardziej oddalone od siebie były obie grupy owiec górskich od owiec rasy świniarka. Wartość podobieństwa genetycznego między świniarką a wrzosówką była wyższa (0,6) niż stwierdzona dla owiec górskich i świniarki (0,57).

Uzyskane wyniki wskazują na niższy poziom zmienności genetycznej świniarki w porównaniu do pozostałych ras rodzimych. Barwna owca górska i cakiel podhalański charakteryzowały się wyższą heterozygotycznością i liczbą alleli niż inne rasy zaliczane do grupy rasowej cakla występującej na terenie Europy.

Markery mikrostatelitarne są przydatnym narzędziem w analizie struktury genetycznej rodzimych ras owiec, porównaniu zmienności między nimi i ustaleniu genetycznego podobieństwa.

Temat 1441.1

"Określenie parametrów poubojowych u świń dające możliwość zwiększenia umięśnienia boczku na drodze selekcji."

Autorzy: dr inż. G. Żak

Opis

Poprawa mięsności krajowego pogłowia świń powinna odbywać się ze zwróceniem szczególnej uwagi na opracowanie metod wyceny wartościowych elementów tuszy, których popularność ciągle wzrasta zarówno wśród konsumentów, jak i przemysłu przetwórczego. Należy w tym celu poubojowe, najbardziej dokładne, metody oceny świń, a w szczególności kulinarny rozbiór tusz wieprzowych, stosowany w zakładach mięsnych. Jednym z wyrębów tuszy najczęściej poszukiwanym i osiągającym wysokie ceny jest boczek. Jego jakość w krajowym pogłowiu świń jest często dość niska ze względu na wysoką zawartość tłuszczu międzymięśniowego. Zawartość mięsa w boczku jest cechą od lat pomijaną w badaniach nad doskonaleniem mięsności świń. W świetle istniejących trendów i zapotrzebowania istotne jest podjęcie badań zmierzających do określenia zależności pomiędzy określaną poubojowo grubością słoniny w różnych punktach półtuszy a procentową zawartością mięsa w boczku i wykorzystania tych wyników do prac hodowlanych nad poprawą umięśnienia tego wyrębu Kolejnym pożadanym działaniem jest opracowanie skali służącej do rutynowej wyceny boczku w zakładach mięsnych na postawie zawartości w nim mięsa. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, że: pomiary grubości słoniny wykonywane w obrębie boczku są wysoko skorelowane z mięsnością tego wyrębu; pomiary grubości słoniny wykonywane w obrębie boczku charakteryzują się wysokimi wartościami odchylenia standardowego i wysokimi współczynnikami zmienności; nie ma zależności między wymiarami boczku a jego umięśnieniem; oszacowane równania regresji wielokrotnej do określania procentowej zawartości mięsa w boczku charakteryzują się niskimi współczynnikami determinacji R2 i wysokimi wartościami błędu szacowania SE; wyraźną poprawę parametrów równań regresji można uzyskać dla grupy zwierząt, w której umięśnienie boczku jest niższe od średniej oszacowanej dla całości materiału; uwzględnienie cech rzeźnych mierzonych poza obrębem boczku nie wpływa na poprawę parametrów oszacowanych równań regresji; w oparciu o uzyskane wyniki badań nie istnieje możliwość opracowania punktowej skali oceny boczku pod względem zawartości w nim mięsa.

Temat 1449.2

"Badania nad oceną możliwości zwiększenia masy mięśni ud i podudzi u gęsi Białych Ko-łudzkich®."

Autorzy: mgr inż. K. Kłos

Opis

Celem wykonanych badań było określenie możliwości poprawy umięśnienia nóg u gęsi Białych Kołudzkich®. W pierwszym i drugim roku badań materiał doświadczalny stanowiły gęsi z czystych rodów W11 i W33, odchowywane w jednakowych warunkach środowiska. W 11. i 17. tyg. życia została zmierzona długość ramienia, długość przedramienia, długość mostka, grubość mięśni piersiowych, obwód klatki piersiowej, długość podudzia, długość skoku i obwód skoku. W 17. tyg. ptaki ubito i poddano dysekcji. Określono masę tuszki ciepłej, masę tuszki schłodzonej, masę mięśni piersiowych ze skórą i bez skóry, masę nóg z kością i skórą, masę mięśni nóg oraz wykonano pomiar długości kości nóg. Na podstawie uzyskanych danych obliczono wydajność rzeźną i korelacje między poszczególnymi cechami.

Stwierdzono, że masa ciała, długość przedramienia i długość skoku u samic i samców rodu W33 są parametrami, które mogą być wykorzystane w przyżyciowym szacowaniu masy mięśniowej ptaków, a co za tym idzie w selekcji na zwiększenie masy mięśni ud i podudzi.

Temat 2123.1

"Walidacja metody oznaczania glukozynolanów w paszach z udziałem rzepaku."

Autorzy: dr inż. R. Gąsior

Opis

Przedmiotem tematu było zwalidowanie i opracowanie metody oznaczania zawartości glukozynolanów w rzepaku i wytworzonych na jego bazie produktach metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC).

W ostatnich latach coraz większy nacisk kładzie się na jakość stosowanych technik analitycznych, odpowiednio sprawdzonych i scharakteryzowanych pod kątem przydatności do badań i oszacowania parametrów walidacyjnych [PN-EN ISO/IEC 17025:2005]. W Centralnym Laboratorium Instytutu Zootechniki PIB do tej pory sprawdzono, opisano i włączono do funkcjonującego w nim od kilku lat systemu jakości metody analityczne dotyczące analiz materiału pochodzenia roślinnego i zwierzęcego na zawartość witamin A i E (SOP M.001, SOP M.001a, SOP M.002, SOP M.003, SOP M. 003a), aminokwasów (SOP M. 004, SOP M. 005, SOP M. 006), białka (SOP M.007, SOP M.007a), makro- i mikroelementów (SOP M.008, SOP M.008a, SOP M.008b, SOP M.009, SOP M010) oraz suchej masy, włókna surowego i tłuszczu surowego (SOP M.011, SOP M.012, SOP M.013). Obecny temat poszerza zakres wykorzystania techniki HPLC w kierunku oznaczeń zawartości tioglikozydów w przemysłowych produktach ubocznych, opartych na rzepaku i wykorzystywanych w żywieniu zwierząt gospodarskich. W trakcie walidacji oznaczono takie parametry jak: powtarzalność, odtwarzalność, niepewność, granica oznaczalności. Opracowana i zwalidowana zgodnie z wymaganiami normy PN-EN ISO/IEC 17025 metoda uzupełnia zakres analiz

wykonywanych w Centralnym Laboratorium.

Temat 2124.1

"Walidacja i porównanie metod oznaczania frakcji włókna w paszach."

Autorzy: dr W. Korol

Opis

Celem badań była walidacja i porównanie metod oznaczania frakcji włókna w paszach. Sprawdzono parametry walidacyjne metody badania włókna wg PN-EN ISO 16472:2007 „Pasze. Oznaczanie zawartości włókna obojętnodetergentowego po traktowaniu amylazą (aNDF)” i PN-EN ISO 13906:2008 „Pasze. Oznaczanie zawartości kwaśnego włókna deter-gentowego (ADF) i kwaśnej ligniny detergentowej (ADL)”. Wyniki badania pasz przy wykorzystaniu metod standardowych porównano z wynikami badania frakcji włókna metodą wg procedury Ankom. W przypadku włókna ADF i ADL wyniki badań wg ANKOM charakteryzowały się nie gorsza precyzją od uzyskanych metodą standardowa wg normy PN-EN ISO 13906:2008. Stwierdzono tendencję do uzyskiwania niższych wyników w przypadku stosowania metody wg Ankom. Jednak precyzja i dokładność tej metody oceniana w badaniach biegłości okazała się zadowalająca. Wszystkie sprawdzone metody zostały zgłoszone do akredytacji: metoda badania aNDF, ADF i ADL wg Ankom (PB 03 KLP); metoda badania aNDF wg PN-EN ISO 16472:2007 i metoda badania ADF ADL wg PN-EN ISO 13906:2008.

Temat 2125.1

"Badania ryzyka zanieczyszczeń krzyżowych przy wytwarzaniu pasz przemysłowych z udziałem dodatków paszowych.."

Autorzy: dr inż. S. Walczyński

Opis

Celem pracy była ocena ryzyka zanieczyszczeń krzyżowych przy wytwarzaniu mieszanek paszowych z udziałem kokcydiostatyków.

Przeprowadzono analizę procesu technologicznego zakładu paszowego pod kątem możliwości wystąpienia efektu przeniesienia dodatków paszowych pomiędzy produkowanymi mieszankami paszowymi i ryzyka zanieczyszczeń krzyżowych. Określono zagrożenia na poszczególnych etapach produkcji wynikające ze stosowania zarejestrowanych kokcydiostatyków.

W drugim etapie wykorzystano wsady czyszczące linię z pozostałości poprzedniej partii produkcyjnej. Najlepsze efekty uzyskano dla śruty sojowej o masie 1000 kg, stanowiącej 50% masy zasypowej mieszanki drobiowej z kokcydiostatykiem. Do przygotowania linii do produkcji następnej partii paszy wykorzystano 2 t surowca zasypanego jednorazowo do mieszarki.

Stosując natomiast trzy wsady czyszczące o masie 400 kg lub 500 kg każdy, uzyskiwano dla trzeciego wsadu od 2,1 do 2,7 mg/kg zawartości narazyny, czyli na granicy (2,1 mg/kg) dozwolonej przez przepisy wspólnotowe.

Temat 2248.1

"Czynniki żywieniowe zwiększające odporność przewodu pokarmowego kurcząt rzeźnych na kokcydiozę."

Autorzy: doc. dr hab. S. Świątkiewicz

Opis

Substancje zawarte w roślinach mogą zmniejszać podatność komórek nabłonka jelitowego ptaków na inwazję kokcydii. Celem pracy było zbadanie skuteczności ekstraktów ziołowych, wybranych dodatków paszowych i innych czynników żywieniowych w prewencji kokcydiozy u kurcząt rzeźnych.

Uzyskane wyniki wskazują, że ziołowy zestaw własny (mieszanina ekstraktów z czosnku, szałwii, tymianku, lebiodki i jeżówki), również stosowany w połączeniu oligosacharydem mannanu, może stanowić skuteczną ochronę kurcząt brojlerów przed zachorowaniem w warunkach umiarkowanej ekspozycji organizmu na kokcydia, jak również łagodzi przebieg choroby przy silnej inwazji pierwotniaków

Temat 2249.2

"Wpływ produktów ubocznych przemysłu rolno-spożywczego i poziomu produkcji na wyniki opasania buhajków i jakość mięsa."

Autorzy: dr inż. I. Dymarski

Opis

Celem przeprowadzonych badań było porównanie wpływu zastosowania różnych komponentów paszowych, w mieszankach treściwych przeznaczonych do opasu buhajków, na tempo wzrostu oraz profil kwasów tłuszczowych w mięśniu najdłuższym. Porównano grupy zwierząt żywionych kiszonką z kukurydzy i 4 rodzajami mieszanek sporządzonych z udziałem śruty sojowej, śruty sojowej z gliceryną, śruty rzepakowej oraz makuchu rzepakowego. Jednocześnie sprawdzono, w jaki sposób ograniczenie tempa wzrostu w ostatnich 4 tygodniach opasu, wpływa na jakość mięsa buhajków, w tym głównie na skład kwasów tłuszczowych. Doświadczenie przeprowadzono na łącznie 44 buhajkach rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej przydzielonych po 11 szt. do każdej z grup żywieniowych. Doświadczenie trwające 9 m-cy rozpoczęto na buhajkach, których średni wiek wynosił 198 dni. Po zakończeniu opasu z każdej z grup skierowano do uboju po 6 buhajków, w celu pobrania próbek mięśnia najdłuższego grzbietu, w których oznaczono skład chemiczny oraz profil kwasów tłuszczowych. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że zastosowanie w żywieniu mieszanek treściwych z udziałem śruty rzepakowej lub makuchu rzepakowego, pozwoliło na uzyskanie średnich przyrostów dziennych na takim poziomie, jak przy zastosowaniu śruty sojowej. Zmniejszenie w końcowym okresie opasu dziennej dawki paszy treściwej o 60% spowodowało zmniejszenie przyrostów dziennych buhajków o około 100 g. Wprowadzenie do mieszanek treściwych produktów ubocznych takich jak śruta rzepakowa, makuch rzepakowy i gliceryna nie wpłynęło istotnie na skład kwasów tłuszczowych w mięśniu najdłuższym grzbietu. U buhajków intensywnie żywionych do końca opasu zawartość w mięśniu najdłuższym grzbietu nienasyconych kwasów tłuszczowych, w tym jednonienasyconych kwasów, była istotnie wyższa, aniżeli w mięśniu buhajków otrzymujących o 60% mniejszą ilość mieszanki treściwej. Ograniczenie ilości podawanej mieszanki treściwej w ostatnich 4 tygodniach opasu wpłynęło istotnie na skład kwasów tłuszczowych poprawiając relację PUFA n-6/PUFA n-3.

Temat 2252.5

"Wpływ dodatku enzymów fibrolitycznych i żywych kultur drożdżowych w okresie okołopo-rodowym na aktywność fermentacyjną żwacza i wskaźniki produkcyjne krów mlecznych."

Autorzy: doc. dr hab. K. Bilik, mgr inż. M. Łopuszańska-Rusek

Opis

Celem pracy było określenie, w jakim stopniu żywienie krów mlecznych w okresie okołoporodowym dawkami TMR z dodatkiem enzymów fibrolitycznych i/lub żywych kultur drożdżowych, w porównaniu z dawkami bez ich udziału, wpłynie na rozkład w żwaczu podstawowych składników pokarmowych, aktywność fermentacyjną żwacza, pobranie i wykorzystanie paszy, wydajność i skład chemiczny mleka oraz profil niektórych metabolitów krwi i wybrane wskaźniki rozrodcze. Wyniki doświadczeń fizjologiczno-żywieniowych wykazały korzystne oddziaływanie enzymów fibrolitycznych (grupa E) lub żywych kultur drożdżowych (D) albo mieszaniny (kompozytu) obydwu dodatków (grupa ED) na dynamikę i finalny stopień rozkładu zarówno suchej masy, jaki i głównych składników pokarmowych badanych pasz (NDF, skrobia, białko ogólne). Zastosowane dodatki paszowe wpłynęły istotnie na poprawę rozkładu w żwaczu suchej masy i NDF siana łąkowego, przy czym w większym stopniu przy stosowaniu preparatu enzymatycznego niż drożdżowego lub ich mieszaniny. Dodatek enzymatyczny zwiększał również rozkład w żwaczu suchej masy i białka ogólnego poekstrakcyjnej śruty sojowej we wcześniejszych godzinach inkubacji, a dodatek drożdżowy lub mieszaniny obu preparatów zwiększał rozkład tych składników w późniejszych godzinach inkubacji. Zastosowane dodatki paszowe wpływały także istotnie na zwiększenie rozkładu w żwaczu suchej masy i skrobi ziarna jęczmienia. Nie stwierdzono natomiast istotnego wpływu podawanych preparatów na pH treści żwacza ani też na stężenie amoniaku w żwaczu. U krów grupy D zaznaczyła się jednak tendencja do obniżenia zawartości N- NH3 w treści żwacza, co wskazywałoby na bardziej efektywne jego wykorzystanie do syntezy białka mikrobiologicznego. Wprawdzie nie stwierdzono statystycznie istotnego zróżnicowania między grupami w zawartości sumy lotnych kwasów tłuszczowych (LKT) w treści żwacza, to jednakże uzyskane wyniki wskazują na wyraźną tendencję do wzrostu sumy LKT przy stosowaniu dodatków podawanych pojedynczo. W treści żwacza krów grupy E zanotowano także podwyższony poziom kwasu octowego przy obniżonym poziomie kwasu propionowego, natomiast w żwaczu krów grupy D stwierdzono zwiększenie poziomu kwasu propionowego. Zastosowanie dodatku enzymów fibrolitycznych lub żywych kultur drożdżowych do dawek pełnoporcjowych (TMR) w okresie od 3 tygodnia przed wycieleniem do 10 tygodnia laktacji miało tendencję do zwiększenia (o około 7%) wydajności mlecznej krów rasy PHF czb, bez wyraźnego wpływu na pobranie paszy i skład chemiczny mleka. W grupach E i D zanotowano tendencję do niższego zużycia paszy (TMR) i składników pokarmowych na produkcję 1 kg mleka. Przy podawaniu preparatów pojedynczo stwierdzono również tendencję do poprawy profilu metabolicznego krwi, zwłaszcza w zakresie zmniejszenia poziomu kwasu β-hydroksymasłowego i obniżenia aktywności aminotransferazy asparaginianowej, co może wskazywać na mniejszy deficyt energetyczny u tych krów we wczesnym okresie laktacji. Stosowane dodatki paszowe nie miały natomiast wyraźnego wpływu na oznaczane wskaźniki rozrodu ani na masę i kondycję ciała krów. Zastosowanie mieszaniny (kompozytu) obydwu dodatków paszowych jednocześnie nie miało synergistycznego wpływu na badane parametry krów mlecznych w okresie okołoporodowym.

Temat 2254.5

"Wpływ dodatku krótko- i średnio-łańcuchowych kwasów tłuszczowych do paszy na wskaź-niki fizjologiczne i odchów prosiąt."

Autorzy: dr hab. E. Hanczakowska, mgr inż. A. Szewczyk

Opis

Przeprowadzono badania na 42 miotach prosiąt (389 szt.) po 6 miotów w każdej grupie. Doświadczenia prowadzono od urodzenia prosiąt do 84 dnia życia.

Badania miały na celu zbadanie możliwości zastosowania do paszy dla prosiąt dodatku średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych (kaprylowy z kaprynowym) oraz porównanie efektywności ich działania razem ze standardowym zakwaszaczem (kwas propionowy z mrówkowym).

Dodatek kwasów do paszy dla prosiąt poprawił ich wskaźniki odchowu w porównaniu do zwierząt kontrolnych. Jednak efektywność tych dodatków zależała od rodzaju podanego kwasu. Najkorzystniej na wyniki produkcyjne prosiąt wpłynął dodatek średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych (kaprylowego i kaprynowego). W okresie do odsadzenia przyrosty prosiąt były wyższe o 27,3%, a w całym okresie odchowu o 14,8% w porównaniu do kontrolnych. Prosięta te zużywały proporcjonalnie mniej paszy. Poprawa przyrostów prosiąt otrzymujących w paszy dodatek kwasów średniołańcuchowych mogła być wynikiem lepszej strawności pozornej białka i włókna paszy oraz poprawy wchłaniania w jelicie cienkim poprzez zmiany w budowie kosmków i krypt. Kosmki jelitowe u tych prosiąt były najwyższe. Nastąpiła również poprawa stosunku wysokości kosmków do głębokości krypt. Zastosowane kwasy średniołańcuchowe zmniejszyły wysoko istotnie populację bakterii tlenowych i Escherichia coli w treści jelitowej w porównaniu do pozostałych prosiąt, natomiast niekorzystnie wpłynęły na populację bakterii Clostridium perfringers.

Kwasy krótkołańcuchowe - propionowy i mrówkowy miały mniejszy wpływ na wskaźniki produkcyjne. W okresie do odsadzenia poprawa przyrostów wynosiła 8,3%, a w całym okresie odchowu 5,8%. Ich dodatek nie miał wpływu na pozorną strawność składników po-karmowych mieszanki. Równocześnie stwierdzono wysoko istotne zwiększenie głębokości krypt i pogorszenie stosunku wysokości kosmków do głębokości krypt, co mogło niekorzystnie wpłynąć na procesy wchłaniania. Natomiast dodatek ten zmniejszył populację bakterii z rodzaju Clostridium zarówno w porównaniu do prosiąt kontrolnych (P≤0,05) jak i otrzymujących dodatek kwasów średniołańcuchowych (P≤0,01).

Łączne podawanie kwasów krótko- i średniołańcuchowych okazało się nieefektywne. Przyrosty prosiąt były wyższe niż przy podawaniu samych kwasów krótkołańcuchowych ale niższe niż kiedy prosięta otrzymywały same kwasy średniołańcuchowe.

Temat 2302.1

"Gliceryna w rzepaku jako źródło energii w żywieniu kur niosek."

Autorzy: prof. dr hab. J. Koreleski

Opis

Przy masowym przerobie nasion rzepaku na paliwo powstaje znaczna ilość wytłoków oraz surowej (nieoczyszczonej) gliceryny. Podaż gliceryny może znacznie przekroczyć potrzeby przemysłu chemicznego i kosmetycznego. Jedną z metod zagospodarowania gliceryny na miejscu, tj. w gospodarstwach rolnych przerabiających rzepak będzie jej zużycie na paszę jako źródła energii.

W oparciu o liniową analizę regresji obliczono, że zawartość energii metabolicznej surowej gliceryny rzepakowej wynosi 3 970 kcal (16,6 MJ)/kg. Wykazano, że gliceryna rzepakowa może być wprowadzana do mieszanki paszowej dla intensywnie niosących kur w ilości do 6% bez niekorzystnego wpływu na nieśność, jakość jaj spożywczych, zatrzymanie azotu, wapnia i fosforu oraz wykorzystanie energii. Podobnie, wprowadzenie makuchu rzepakowego do mieszanki paszowej dla niosek Bovans Brown w ilości 4, 6 lub 8% nie miało wpływu na wydajność nieśną kur, bilans azotu i wykorzystanie energii z paszy. Nie uległy pogorszeniu fizyczne cechy jaj (wysokość białka, jednostki Haugh’a, kolor i wysokość żółtka oraz grubość, gęstość i wytrzymałość skorupy). Analiza degustacyjna wykazała natomiast, że zapach gotowanych jaj ulegał pogorszeniu przy 8 % udziale makuchu rzepakowego w dawce.

Wykazano, że w mieszance paszowej dla kur będących w drugim sezonie użytkowości (przepierzonych) można równocześnie stosować wszystkie produkty uboczne z biopaliw. Dotyczy to 4% gliceryny rzepakowej, 2-6% makuchu rzepakowego oraz 5-10, a nawet 15% suszonego zbożowego wywaru gorzelnianego DDGS. Nieistotne tendencje do pogorszenia lub polepsze-nia wskaźników produkcyjnych u niosek oraz jakości jaj mogą być jednak wskazówką przydatną przy układaniu receptur praktycznych mieszanek paszowych z równoczesnym udziałem badanych pasz.

Z uwagi na wnoszony zwiększony poziom włókna surowego do mieszanki przez makuch i DDGS – równoczesne użycie wszystkich pasz z biopaliw może być szczególnie zalecane w żywieniu kur starszych (w drugim okresie nieśności) oraz kur przepierzonych – w drugim cyklu nieśności.

Temat 2304.1

"Efektywność makuchu rzepakowego w żywieniu loch, prosiąt i warchlaków."

Autorzy: doc. dr hab. E. Hanczakowska

Opis

Doświadczenie przeprowadzono na 54 lochach w dwóch cyklach reprodukcyjnych. Grupa kontrolna (I) otrzymywała standardową mieszankę sojową, grupa II od pokrycia do 100 dnia ciąży otrzymywała mieszankę z makuchem rzepakowym (RPC), a później mieszankę kontrolną. Grupa III dostawała mieszankę z makuchem rzepakowym w czasie całej ciąży i laktacji. Połowa loch w każdej grupie otrzymywała dodatek 1 mg jodu na 1 kg paszy. Po odsadzeniu w obu cyklach reprodukcyjnych prosięta otrzymywały 3% (grupa II) lub 5% (grupa III) makuchu rzepakowego. Zastosowano także dodatek do dawek eksperymentalnych glicerolu oraz preparatu enzymatycznego.

Nie stwierdzono wpływu makuchu na masę ciała loch, ale makuch zwiększył ilość urodzonych i odsadzonych prosiąt (nieistotnie) i ich większą masę ciała (p<0.01). Mleko loch kontrolnych zawierało więcej białka i jodu ale mniej laktozy i tłuszczu niż loch otrzymujących makuch. W pierwszy cyklu przyrosty prosiąt otrzymujących 5% makuchu były niższe o 17.2% niż kontrolnych i o 15.6% mniejsze niż otrzymujących 3% makuchu. W drugim cyklu prosięta kontrolne miały najniższe, a otrzymujące 5% makuchu najwyższe przyrosty. Glicerol miał negatywny a preparat enzymatyczny RONOZYME VP pozytywny wpływ na przyrosty i wykorzystanie paszy.

Temat 2306.1

"Efektywność makuchu rzepakowego i gliceryny w żywieniu krów wysokomlecznych."

Autorzy: prof. dr hab. J. Strzetelski

Opis

Celem doświadczenia było zbadanie możliwości maksymalnego wykorzystania w żywieniu wysoko produkcyjnych krów makuchu rzepakowego i gliceryny będących produktami ubocznymi po głębokim („na zimno”) tłoczeniu oleju z nasion rzepaku i ich wpływ na wydajność, krów skład mleka. jego wartość prozdrowotną oraz profil metabolitów w surowicy krwi W okresie sprawozdawczym zakończono doświadczenie na 56 krowach rasy polski HF przydzielonych metodą analogów do 4 grup (po 14). Doświadczenie trwało od 6 tygodnia przed wycieleniem do 12 tygodnia laktacji. Przed wycieleniem (począwszy od 3 do 1 tygodnia) i w czasie laktacji krowy żywiono według norm IZ-INRA (2001). Podstawowa dawka żywieniowa dla wszystkich krów składa się z kiszonki z kukurydzy, kiszonki z lucerny, kiszonych wysłodków buraczanych, młóta browarnianego kiszonego oraz siana. przy czym mieszanki treściwe skarmiane w poszczególnych grupach różniły się źródłem energii i białka: Grupa C (kontrolna) - głównym źródłem energii i białka w mieszance treściwej było ziarno zbóż i poekstrakcyjna śruta sojowa; Grupa Rc - w miejsce poekstrakcyjnej śruty sojowej i części zbóż w mieszance dla grupy C wprowadzono makuch rzepakowy; Grupa G –do mieszanki dla grupy C wprowadzono 5% gliceryny; Grupa RcW6- skarmiano mieszankę treściwą o takim samym składzie jak w grupie Rc ale nie jak zalecają normy żywienia od 3 tygodnia przed wycieleniem lecz począwszy już od 6 tygodnia przed planowanym porodem krowy. Określano masę ciała i kondycję krów według skali 5-punktowej oraz prowadzono codzienną indywidualną kontrolę ilości pobieranych pasz i wydajności mlecznej. W okresach dwutygodniowych określono skład mleka Przeprowadzono analizę mleka na zawartość jodu oraz wykonano analizy surowicy krwi na zawartość glukozy, NEFA i BHBA. W okresie sprawozdawczym 2009 wszystkie zebrane w doświadczeniu wyniki poddano analizie statystycznej według procedury GLM stosując pakiet SAS (2001).

Temat 2309.2

"Wykorzystanie produktów ubocznych z wytwarzania biopaliw w żywieniu młodych gęsi rzeźnych."

Autorzy: dr inż. H. Bielińska

Opis

Celem badań było określenie wpływu żywienia gęsi rzeźnych (owsianych), utrzymywanych do 17. tygodnia, mieszanką paszową z udziałem produktów odpadowych przy produkcji biopaliw. Badania przeprowadzono ogółem na 1200 gęsiach Białych Kołudzkich®. Każdorazowo grupę kontrolną żywiono mieszanką standardową stosowaną w chowie gęsi owsianych. Grupy doświadczalne standardową mieszanką żywiono do 4. tyg. odchowu. W doświadczeniu 1. stosowano od 5 do 14 tyg. makuch rzepakowy w ilości 14,2% i 18%, w doświadczeniu 2. w tym samym okresie użyto DDGS kukurydziany i pszennożytni. W 17. tyg. ubijano równą liczbę samców i samic z każdej grupy w celu oceny wartości rzeźnej. W badaniach rejestrowano: zużycie paszy, masę ciała, wyniki analiz chemicznych pasz, wywarów, mięśni i tłuszczu sadełkowego. Określono profil kwasów tłuszczowych w mięsie i tłuszczu samców i samic. Stwierdzono brak statystycznych różnic między grupami w badanych cechach przy skarmianiu makuchu rzepakowego, natomiast istotnie niższą końcową masę ciała oraz masę tuszek zanotowano w grupie żywieniowej DDGS pszenno-żytnim. Zaobserwowano ogólnie korzystny wpływ zastosowanych wywarów na profil kwasów tłuszczowych w tłuszczu sadełkowym.

Temat 3212.1

"Analiza wyspecjalizowanych struktur chromosomowych w kariotypie bydła, świń i koni."

Autorzy: prof. dr hab. E. Słota

Opis

Celem pracy była ocena cytogenetyczna i molekularna wyspecjalizowanych struktur chromosomowych bydła, świń i koni: heterochromatyny, telomerów i regionów jąderko twórczych. Określono lokalizację tych regionów, ich polimorfizm i aktywność. Zidentyfikowano mechanizmy kontrolujące zmianę poziomu aktywności NOR: metylację, eliminację rDNA przez nierówny crossing-over oraz efekt pozycji. Oceniono również cytofizjologiczne efekty stresu oksydacyjnego w limfocytach świń.

Temat 3333.1

"Wpływ kriokonserwacji na ultrastrukturę oraz możliwości rozwojowe oocytów zwierząt gospodarskich"

Autorzy: doc. dr hab. B. Gajda

Opis

Badano czynniki takie jak: jakościowa i ilościowa zawartość lipidów, jakość mitochondriów czy też zawartości protein w mediach do nitryfikacji, mające wpływ na efektywną kriokonserwację niedojrzałych (N) i dojrzałych (D) oocytów świni. Opracowano szybką

i dokładną metodę analizy ilościowej podstawowych typów lipidów, którą wykorzystano do badania pojedynczych N i D oocytów świni. Przeprowadzone badania sugerują, że trójglicerydy i wolne kwasy tłuszczowe oraz cholesterol i fosfolipidy pełnią ważną rolę podczas dojrzewania oocytów świni. Zaadoptowano istniejącą metodę serologiczną do warunków mikroskopii konfokalnej, tworząc szybką i prostą procedurę, pozwalającą określić zmiany w aktywności oraz powierzchni wewnętrznej błony mitochondrialnej. Wykazano, że aktywność mitochondriów w stosunku do ich objętości jest niska i nie wykazuje istotnych różnic w oocytach N i D. Niezależnie od zastosowanej mieszaniny witryfikacyjnej (z dodatkiem białka lub bez) partenogenetycznie rozwijały się tylko witryfikowane D-oocyty. Przeniesienie do 2 biorczyń 48 D oocytów witryfikowanych bez dodatku białka zaowocowało uzyskaniem 2 ciąży. Po oproszeniu uzyskano 12 prosiąt, które obecnie są poddawane testom weryfikacji ich potomstwa.

Temat 3336.1

"Opracowanie technologii uzyskiwania zarodków kozich z oocytów pęcherzykowych pobie-ranych metodą przyżyciową."

Autorzy: dr inż. J. Opiela

Opis

Celem badań było uzyskanie in vitro zygot i zarodków poprzez dojrzewanie, zapłodnienie i hodowlę in vitro kozich oocytów pęcherzykowych uzyskiwanych metodą przyżyciową. Badania były prowadzone na oocytach uzyskiwanych laparoskopowo, przy użyciu techniki przyżyciowego pobierania oocytów (laparoscopic ovum pick-up = LOPU), od dorosłych, dojrzałych płciowo samic i poubojowo, jako grupa kontrolna. Oocyty, które dojrzewały w standardowych oraz zmodyfikowanych warunkach poddawano zapłodnieniu oraz hodowli in vitro celem określenia ich zdolności rozwojowych. Ponadto, cześć zarodków przenoszono do kóz biorczyń celem oceny kompetencji rozwojowych in vivo. Z kolei jakość uzyskanych blastocyst in vitro oceniana była testem TUNEL. Analiza TUNEL pozwala na ocenę liczby jąder apoptotycznych w stosunku do wszystkich jader, czego rezultatem jest określenie indeksu apoptotycznego DCI (ang. death cell index).

Na podstawie wyników prezentowanych doświadczeń stwierdzono, że jest możliwe uzyskanie zarodków kozich oraz żywego potomstwa u tego gatunku z oocytów pęcherzykowych uzyskanych metodą przyżyciową. Wykazano, że zarodki kozie można hodować w co najmniej 3 systemach hodowli: współhodowla z VERO i GOEC oraz w syntetycznej pożywce SOF. Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic w ilości uzyskanych blastocyst w stosunku do hodowanych zarodków pomiędzy badanymi systemami hodowli. Również nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic w odsetku oocytów osiągających dojrzałość mejotyczną po hodowli w zmodyfikowanej pożywce porównaniu do oocytów uzyskanych poubojowo i przyżyciowo a hodowanych in vitro w standardowej pożywce.

Proponowane badania i uzyskane wyniki stanowią przyczynek do opracowania bardziej efektywnej technologii uzyskiwania zarodków kozich zdolnych do pełnego rozwoju, w oparciu o metodę wykorzystującą oocyty uzyskiwane metodą przyżyciową.

Temat 3337.1

"Nowe nośniki egzogennego DNA w badaniach nad integracją i ekspresją genów w geno-mach zarodków królika i kozy."

Autorzy: dr inż. J. Jura

Opis

Celem tematu było opracowanie i porównanie transfekcji zygot królika i kozy za pomocą wektorów nowej generacji metodą bezpośredniego transferu DNA (klasyczna mikroiniekcja), a efektywnością nośnika z Agrobacterium (kompleks T-4 DNA).

Przygotowano i zastosowano konstrukcję genową ekspresyjną CMV ZF (pcDNAZ-C3H12A-rfp (MC-PiP),. zawierającą promotor wirusowy CMV.

Zastosowano również konstrukcje genową referencyjną- wektor markerowy CMV RFP (pcDNAZC3H-rfp).

Przeprowadzono prace mające na celu przygotowanie kompleksów T-4 DNA do transfekcji zygot królika. W ramach tych prac uzyskano nośnik T-4 DNA wyizolowany z Agrobacterium. Po oczyszczeniu i zsekwencjonowaniu, uzyskano kompleks T-4 połączony z DNA genu pcDNAZC3H12A. Uzyskany kompleks testowano na linii komórek somatycznych w celu sprawdzenia czy utworzony kompleks wprowadza określoną informację genetyczną do genomu transformowanych komórek. Przeprowadzone badania wykazały, iż kompleks T-4 DNA jest skuteczny w transfekcji komórek somatycznych hodowanych in vitro. Kompleks T-4 wprowadzony metodą „subzonal-injection” okazał się nieskuteczny w transformacji zygot króliczych.

Badania nad integracją i ekspresją przeprowadzono na 1250 zygotach króliczych uzyska-nych od 85 samic dawczyń. Poddane mikroiniekcji zygoty hodowano do stadium 8-16 komórek oraz do stadium blastocysty oceniając tempo rozwoju oraz odsetek uzyskanych odpowiednich stadiów rozwojowych w odniesieniu do kontroli (zygoty nie poddane mikroiniekcji). Ekspresje sprawdzano pod mikroskopem fluorescencyjnym. W przypadku wektora RFP poziom ekspresji wyniósł 16.8%, a w przypadku wektora ZF - 6,7% i dotyczył tylko zarodków, których proces podziałowy został zahamowany.

Do mikroiniekcji zygot kozich zastosowano nowy wektor wyposażony w gen markerowy o wzmocnionym sygnale - WAP-h Alb eGFP.

W pierwszym etapie poddane mikroiniekcji zygoty kozie hodowano do stadium 4 komórkowego i oceniano ekspresję pod mikroskopem fluorescencyjnym. Następnie, zarodki, u których stwierdzono sygnał (zarodki „transgeniczne”) przenoszono do osobnej hodowli i hodowano do stadium blastocysty (96 godz.). Grupę kontrolna stanowiły pozostałe zarodki, u których nie stwierdzono ekspresji wprowadzonego wektora, umieszczone w oddzielnej hodowli. Mikroiniekcji poddano 49 zygot kozich. Ekspresję wprowadzonego genu stwierdzono u 6 zarodków 4- komórkowych uzyskanych z zygot poddanych mikroiniekcji WAp-hAlbeGFP. Uzyskany poziom ekspresji w tym przypadku (zarodki 4-komórkowe) wyniósł 12,2%. Po pięciu dniach hodowli przeprowadzono ponowną ocenę. Rozwój „transgenicz-nych” zarodków 4-komórkowych został zablokowany – nie stwierdzono dalszych podziałów; potwierdzono emisję sygnału.. Natomiast w obrębie zarodków kontrolnych (stwierdzony brak ekspresji) uzyskano 9 (21%) zarodków w stadium blastocysty.

Uzyskane w badaniach rezultaty wykazały wysoką przydatność stosowania nowej generacji genów markerowych do oceny ekspresji wprowadzanych genów. Gen kodujący białko GFP o wzmocnionym sygnale (e-gfp) jak i gen kodujący białko RFP (gen rfp) podłączony do określonej konstrukcji genowej, pozwalają na szybkie, bo już po 48 godzinach od transfekcji, stwierdzenie ekspresji wprowadzonego genu. Ma to istotne przełożenie na podniesienie efek-tywności procesu transgenezy, a ponadto pozwala na prowadzenie badań związanych z wpływem wprowadzanego genu na rozwój zarodkowy, jego tempo i stwierdzenie efektów negatywnych (np. zahamowanie rozwoju na określonym stadium rozwojowym).

Temat 3338.1

"Opracowania alternatywnych dla mikroiniekcji metod uzyskiwania transgenicznych świń."

Autorzy: prof. dr hab. Z. Smorąg

Opis

Celem przeprowadzonych badań było opracowanie alternatywnych dla mikroiniekcji metod wprowadzania egzogennej informacji do genomu świń.

Doświadczenia przeprowadzono na loszkach o masie ciała od 85 do 100 kg. Zwierzęta utrzymywane były w Zakładzie Doświadczalnym IZ PIB Żerniki Wielkie. Ponadto, do doświadczeń wykorzystywano nasienie knurów przebywających w Dziale Biotechnologii Rozrodu Zwierząt, Stacji Unasieniania Loch w Kleczy Dolnej oraz w ZD IZ PIB Żerniki Wielkie. Loszki użyte do doświadczeń wykorzystywano, jako dawczynie zygot i oocytów oraz biorczynie poddanych mikroiniekcji zygot. Część loszek była unasieniana transfekowanym nasieniem.

W doświadczeniach wykorzystano 3 konstrukcje genowe. Pierwszą konstrukcją genową była konstrukcja pWAPAlbGFP zawierającą cDNA ludzkiej albuminy wprowadzony do wektora pBluescript (SK+) w miejsca restrykcyjne ClaI i SphI oraz sekwencję regulacyjną WAP wprowadzoną w miejsca restrykcyjne SphI i EcoRI. W sekwencji kodującej ludzką albuminę wprowadzono mutację prowadzącą do zmiany aminokwasu 525Lys>Arg. Konstrukcja zawiera gen markerowy GFP i dodatkowo jest znakowana rodaminą (Mirrus Bio). Drugą konstrukcją genową wykorzystywaną w badaniach była konstrukcja WAP INFeGFP, zaś trzecią konstrukcja genowa reporterowa CMV-RFP.

Uzyskane w trakcie 3-letniej realizacji tematu wyniki badań wskazują na możliwość wprowadzania konstrukcji genowych do oocytów i zygot świń przy użyciu metody lipomikroiniekcji. Na obecnym etapie badań trudno jeszcze wnioskować, czy jest to metoda bardziej wydajna w stosunku do standardowej mikroiniekcji. Rozwiązanie problemu wymaga dalszych badań. Przeprowadzone badania pozwoliły na określenie przeżywalności nasienia knura poddanego różnym metodom transfekcji, a także wyraźnie wskazały jakie czynniki i etapy transfekcji decydują o przeżywalności nasienia w/w gatunku. Podejmując kolejne próby transfekcji nasienia knura należy zwrócić uwagę na: wybór ejakulatów charakteryzujących się wysoką ruchliwością, zastosowanie odpowiednich parametrów wirowania i optymalnych ilości wprowadzanego plazmidowego DNA, a także czas i temperaturę inkubacji. Wnikliwe zrozumienie tych aspektów pozwoli uzyskać lepszą przeżywalność nasienia knura, która jest ściśle związana ze zdolnością przyłączenia egzogennego DNA i zapłodnienia.

Temat 3421.1

"Opracowanie kompleksowej oceny świeżego i konserwowanego nasienia knura – badania in vitro oraz in vivo."

Autorzy: prof. dr hab. Z. Smorąg

Opis

Celem badań było opracowanie kompleksowej metody oceny nasienia. Oceniano ruchliwość, morfologię oraz stan błon komórkowych z wykorzystaniem barwników PI/SYBR-14, strukturę chromatyny metodą SCSA, uszkodzenia oksydacyjne i poziom ATP metodami bioluminescencyjnymi oraz zmiany apoptotyczne z wykorzystaniem fluorochromów JC1, YO-PRO-1 i jodku propydyny (PI). Testy wykonywano na nasieniu przechowywanym w temp.+15 ºC. Przebadano 172 ejakulaty. Ruchliwość 60, 0; 53,1 i 48,8% (po 1, 4 i 7 dniach). Różnice między latami, sezonami i rasami były istotne statystycznie. Morfologicznie normalnych było 76,6 % plemników, u 11,1 % były wady główne, a u 16,3 % podrzędne (istotne różnice między rasami). W ocenie integralności błon stwierdzono istotne różnice w stopniu uszkodzeń pomiędzy sezonami i rasami. W ocenie uszkodzeń chromatyny istotne różnice stwierdzono między sezonami. Stwierdzono istotny wpływ roku, sezonu i rasy na uszkodzenia oksydacyjne. Na poziom ATP istotny wpływ miała rasa knurów. Notowano niewielki wzrost odsetka plemników apoptotycznych, a wzrost odsetka nekrotycznych równoważył spadek odsetka żywych. Nasieniem poddawanym ocenie wykonano inseminację 521 loch, z których 79,5 % było prośnych i lochy rodziły średnio 11,0 prosiąt w miocie.

Temat 4129.5

"Wpływ parametrów pola magnetycznego na rozrodczość i efekty wychowu fermowego śli-maków jadalnych z rodzaju Helix."

Autorzy: prof. dr hab. A. Łysak

Opis

Badania przeprowadzano na populacjach hodowlanych Helix aspersa maxima i Helix aspersa aspersa i Helix pomatia. Ich celem było określenie wpływu zmiennego i stałego pola magnetycznego o doświadczalnie dobranych parametrach na ślimaki dojrzałe, na złoża ich jaj oraz na dalszy przebieg w odniesieniu do grup kontrolnych ich cyklu życiowego i hodowlanego. Próby biologiczne w czasie przeprowadzonych doświadczeń utrzymywano w obrębie specjalnie skonstruowanych cewek indukcyjnych wytwarzających pola doświadczalne. Badaniami objęto pełny cykl rozwojowy ślimaków, od fazy odrętwienia zimowego osobników dojrzałych, a następnie fazy ich rozrodu, aż do wyników chowu pokolenia potomnego. Obserwowano kształtowanie się pod wpływem doświadczalnych pól magnetycznych, związanych z cyklem życiowym Helix aspersa: kondycję ciała osobników dojrzałych w trakcie odrętwienia zimowego oraz ich przeżywalność w fazie odrętwienia i rozrodu; masę jaj i procent wylęgu z ich złóż; przyrosty masy ciała osobników dojrzałych następnego pokolenia. Osobniki dojrzałe poddawano wpływowi pól o amplitudzie indukcji 50, 100, 200 μT lub 15 mT i częstotliwości 50 Hz oraz pola 175 μT i oscylacji częstotliwości 10 – 1000 Hz, natomiast złoża jaj polu stałemu lub zmiennemu od 5 do 10 mT i 50 Hz. Wyniki badań potwierdziły zróżnicowany wpływ oddziaływania zastosowanych pól magnetycznych na różne fazy cyklu życiowego również w zależności od podgatunku Helix aspersa. Wyniki badań wskazują, że dojrzały, poddany oddziaływaniu zastosowanych pól magnetycznych Helix aspersa maxima w większym stopniu niż Helix aspersa aspersa reagował na zmiany charakterystyki doświadczalnego pola magnetycznego. Natomiast bardziej ujednolicona była reakcja obu podgatunków Helix aspersa na poddawanie złóż ich jaj oddziaływaniu stałego lub zmiennego pola magnetycznego; prawdopodobnie pole stałe w większym stopniu niż pole zmienne wywierało wpływ selekcyjny lub stymulujący na słabsze genotypy już w rozwoju zarodkowym, dzięki czemu uzyskiwano następnie ślimaki dojrzałe o większej masie ciała niż w grupach kontrolnych oraz poddanych oddziaływaniu pola zmiennego.

Temat 4133.2

"Wpływ typu behawioralno-fizjologicznej reakcji stresowej na efektywność selekcji linii ojcowskich królików oraz jej znaczenie w produkcyjności stada."

Autorzy: dr inż. J. Walczak

Opis

Celem pracy było: określenie podatności na stres samców królików nowozelandzkich białych i termondzkich białych; opracowanie kryteriów selekcji linii ojcowskich; poprawa produkcyjności i ekonomiki ferm produkcyjnych. W każdej z wymienionych ras utworzono 42 grupy rodzinne złożone z jednego samca i 5 samic. Badania były prowadzone jednocześnie na obu wymienionych rasach, z podziałem na grupy doświadczalne zestawione na podstawie wyników testów behawioralnych i badań wybranych parametrów fizjologicznych. Wszystkie badane samce poddano testom behawioralnym: testowi empatycznemu; testowi nowego elementu; przeprowadzono badania poziomu kortyzolu i ACTH. Przez cały czas trwania doświadczenia oceniano 84 samców w wieku minimum 6 miesięcy (po 42 w rasie), kryjących 420 samic w czystości rasy. Rejestrowano: wyniki przeprowadzonych testów behawioralnych; czas niezbędny do pokrycia samicy; poziom ACTH i kortyzolu w surowicy krwi; dane produkcyjne. Przy prawidłowym systemie żywienia możliwe jest prowadzenie prac selekcyjnych w oparciu o formy zachowania samców. Podatność samców królików rasy termondzki biały na czynniki stresowe jest mniejsza niż samców królików rasy nowozelandzki biały. Temperament samców królików termondzkich białych jest bardziej „żywiołowy” od temperamentu samców nowozelandzkich białych. Samce TB wykazuję więcej zachowań agresywnych i są bardziej ciekawe niż samce NB. Dobierając do stada produkcyjnego samce, których ojcowie wykazywali zachowania obojętne i ciekawość można skrócić w pierwszym pokoleniu czas krycia u samców TB o 40% a u samców NB o 22%. U samców NB prace selekcyjne na podstawie temperamentu pozwoliły na zwiększenie uzyskiwanego procentu zapłodnień o 3,6%. Wprowadzenie do praktyki zootechnicznej testu empatycznego pozwoli na stosowanie kryteriów selekcji w kierunku uzyskania zwierząt ufnych i ciekawych, charakteryzujących się lepszymi parametrami produkcyjnymi.

Temat 4135.1

"Badania nad możliwością ograniczenia liczby grup technologicznych krów dojnych utrzy-mywanych w systemie wolnostanowiskowym."

Autorzy: doc. dr hab. K. Węglarzy

Opis

Wybór technologii utrzymania bydła uwarunkowany jest głównie czynnikami ekonomicznymi i organizacyjnymi. Ważne jest jednak również zapewnienie dobrostanu zwierząt, o którym świadczy ich zachowanie i uzyskane wyniki produkcyjne. Udowodniono, że wolnostanowiskowe utrzymanie stwarza bydłu lepsze warunki komfortu bytowania, niż system uwięziowy. Celem przeprowadzonych badań było określenie wydajności i jakości pozyskanego mleka w trzech systemach wolnostanowiskowego utrzymania krów.

Badania wykonano na krowach wieloródkach utrzymywanych w tym samym kojcu od wycielenia do zasuszenia, krowach, które przemieszczano do kolejnych grup technologicznych w miarę zmniejszania się ich dziennych wydajności mleka oraz krowach pierwiastkach, utrzymywanych w tym samym kojcu od wycielenia do zasuszenia.

Temat 4139.2

"Zastosowanie kwasu mlekowego i probiotyków w technologii lęgu gęsi."

Autorzy: dr inż. J. Badowski

Opis

Celem podjętych badań było doskonalenie technologii lęgu i jakości wylęganych piskląt na drodze stosowania kwasu mlekowego do wody używanej do zraszania jaj oraz probiotyków w trakcie wylęgania piskląt. Dodatki te miały zapewnić właściwą higienę lęgu, a następnie wywołać zasiedlenie układu pokarmowego piskląt florą odpowiednich mikroorganizmów, zapewniających odporność na infekcje jelitowe. W pierwszym roku badań zostały poddane ocenie środki dla utrzymania higieny lęgu, a w następnym dodatki umożliwiające zasiedlenie układu pokarmowego gąsiąt odpowiednią mikroflorą.

W wyniku badań 1. etapu stwierdzono, że kwas mlekowy dodawany do wody używanej do zraszania jaj podczas lęgu nie przyczynia się do zwiększenia wskaźnika wylęgowości piskląt z jaj zapłodnionych i nie ma jednoznacznego wpływu na poprawienie higieny lęgu gęsi Białych Kołudzkich®. Wyniki 2. etapu badań wykazały, że zraszanie jaj z klującymi się gąsiętami roztworem probiotyku wpływa na zwiększenie masy ciała gęsi w 17. tyg. życia o po-nad 264 g/szt., w porównaniu do grupy, w której probiotyku nie stosowano.

Temat 4218.1

"Wpływ ekologicznego żywienia krów rasy czb na produkcyjność i skład mleka."

Autorzy: doc. dr hab. K. Bilik

Opis

Celem pracy było określenie, w jakim stopniu żywienie krów rasy czb x hf Red. o wydajności laktacyjnej 6-7 tys. kg mleka w warunkach przyrodniczych Pogórza wg zasad ekologicznych lub normatywnych dawkami bilansowanymi według norm IZ INRA, 2001, wpłynie na wskaźniki produkcyjne, metaboliczne i rozrodcze, koszty żywienia oraz zawartość kwasów tłuszczowych i CLA w mleku. Badania przeprowadzono na 24 krowach, przydzielonych do dwóch analogicznych grup: N i E (po 12 sztuk) w okresie od 3 tygodnia przed wycieleniem do 44 tygodnia laktacji. Podczas doświadczenia kontrolowano skład chemiczny pasz i ich pobranie, masę ciała, kondycję i wydajność mleczną oraz wskaźniki płodności krów. W próbkach mleka oznaczano zawartość: suchej masy, tłuszczu, białka, kazeiny, laktozy i mocznika, a w tłuszczu mleka zawartość kwasów tłuszczowych i sprzężonego kwasu linolowego (CLA). W surowicy krwi przed i po ocieleniu oznaczano zawartość wolnych kwasów tłuszczowych (WKT), kwasu β- HM, glukozy, mocznika, albumin i aminotransferazy asparaginianowej (AspAT). Ponadto określano koszt dziennych dawek pokarmowych i koszt paszy zużytej na produkcję 1 kg mleka. W stadzie ekologicznym (grupa E) oceniano także skład botaniczny, wydajność i pobranie runi pastwiskowej. W grupie N wykazano tendencję (P>0,05) do uzyskiwania wyższej niż w grupie E wydajności mlecznej ogólnej (średnio o 10%) i dziennych (średnio o 10-15%) w pierwszym i pełnym okresie laktacji. Nie stwierdzono także statystycznie istotnego zróżnicowania (P>0,05) między grupami w zawartości składników metabolicznych w surowicy krwi, ani we wskaźnikach płodności krów. W mleku krów grupy E wykazano natomiast istotnie wyższą (P<0,05 lub 0,01) zawartość kwasów tłuszczowych PUFA (n-6 i n-3) i CLA oraz bardziej zawężony stosunek PUFA n-6/n-3.

Temat 4220.1

"Wpływ stosowania allopatycznych środków profilaktycznych na wyniki produkcyjne w ekologicznym chowie świń."

Autorzy: dr inż. A. Szewczyk

Opis

Celem podejmowanych badań, było określenie poziomu higieny i zdrowotności świń oraz możliwości ich poprawy w warunkach chowu ekologicznego. Dla osiągnięcia tego celu niezbędne było wykonanie oznaczeń zdrowotności świń w systemie otwartym i półotwartym, oznaczeń poziomu higieny pomieszczeń, oznaczeń efektywności zastosowania dodatków ziołowych, a także analizy skuteczności metod dezynfekcji.

Uzyskane wyniki produkcyjne loch nie odbiegały o tych oznaczonych dla średnio intensywnego chowu, zdrowotność zwierząt określono na zadawalającym poziomie, Odnotowano obniżenie czystości loch zwłaszcza w systemie otwartym związane z możliwością przejawiania naturalnego behawioru zwierząt. Poziom i skład mikroflory powierzchni pomieszczeń i przegród nie odbiegał od normy. Klasyczny sposób dezynfekcji w postaci bielenia, okazał się mało skuteczny w systemie otwartym. Nie stwierdzono występowania wszawicy i świerzbu.

Temat 4319.1

"Wpływ metod filtracji na ograniczenie stopnia zanieczyszczenia powietrza z intensywnej produkcji zwierzęcej."

Autorzy: dr inż. J. Walczak

Opis

Celem przeprowadzonych badań było określenie możliwości redukcji emisji odorów powstających z produkcji zwierzęcej poprzez filtrację powietrza wentylowanego z chowu alkierzowego. Doświadczenie przeprowadzono na 150 tucznikach krzyżówek pbz x wbp x duroc, 30 krowach mlecznych rasy cb z 70% dolewem krwi hf oraz 650 kurczętach brojlerach linii Cobb. Zwierzęta żywione były zgodnie z normami i przyjętym na fermie schematem z automatów, przy stałym dostępie do wody. Okres utrzymania każdorazowo obejmował 105 dni. Jako materiału filtrującego do oryginalnej konstrukcji biofiltru, użyto torfu, rozdrobnionej kory, pociętej słomy oraz trocin z drzew iglastych. Oznaczeniu wielkości redukcji emisji poddano takie związki jak amoniak, alkohole, aldehydy, ketony, kwasy organiczne, fenole itp.

Najwyższą skuteczność filtracji dla wszystkich gatunków wykazał biofiltr wyposażony w złoże torfowe, zatrzymując przeszło 60% emitowanych z wentylacji odorów. Nieco gorsze wyniki uzyskano dla złóż z kory drzew. Najmniejszy zakres redukcji wykazano dla biofiltrów działających w oparciu o złoża z ciętej słomy.

Temat 4321.1

"Określenie możliwości redukcji emisji gazów z różnych systemów utrzymania drobiu."

Autorzy: dr W. Krawczyk

Opis

W wyniku zrealizowanych badań określono skład chemiczny oraz możliwości redukcji emisji odorów powstających z produkcji drobiarskiej. Badania obejmowały 2 grupy technologiczne: nioski i brojlery utrzymywane w systemie ściołowym i bezściołowym (klatki). Wykonane doświadczenie pozwoliło na:

-oznaczenie grup związków będących mikrodomieszkami powietrza w ściołowych i bezściołowych systemach utrzymania przy pomocy chromatografii gazowej,

-zastosowanie biopreparatów (biosan i CaCl2) dla ukierunkowania przemian pomiotu ptaków,

-określenie możliwości zredukowania emisji odorów na drodze dodatków żywieniowych poprawiających strawność związków azotu i potasu zawartych w paszy,

-zastosowanie jonizatorów powietrza dla zwiększenia ilości reaktywnych cząstek wchodzących w reakcje utleniania odorów,

-użycie elektrofiltrów do oczyszczania zużytego powietrza usuwanego z pomieszczeń dla drobiu,

-sprawdzenie skuteczności preparatów chemicznych w ograniczaniu powstawania odorów.

Temat 4422.1

"Ocena efektywności ekonomicznej w gospodarstwach owczarskich przy zastosowaniu ilo-ściowego i wartościowego progu rentowności."

Autorzy: dr inż. E. Sowula-Skrzyńska

Opis

Celem badań było wyznaczenie progu rentowności w gospodarstwach owczarskich, który posłużył do określenia optymalnej skali produkcji oraz parytetu dochodowego.

Badania prowadzono w latach 2007-2009. Gospodarstwa, z których pozyskiwano informacje położone były w Polsce południowej. Dane gromadzono łącznie w 349 gospodarstwach produkujących żywiec jagnięcy. Co roku powracano do tych samych około 100 gospodarstw. Materiał źródłowy otrzymywano z gospodarstw indywidualnych (gospodarstw rodzinnych). Wytypowane gospodarstwa zostały przypisane do 5 grup: grupa I – do 25 szt.; grupa II – od 26 do 50 szt.; grupa III od 51 do 100 szt., grupa IV powyżej 101 szt. owiec matek w stadzie podstawowym. Do gromadzenia danych opracowano kwestionariusz, w którym bezpośrednio u rolników odnotowywano dane dotyczące warunków organizacyjno – produkcyjno - ekonomicznych.

Analizując strukturę przychodów w gospodarstwach owczarskich, stwierdzono, że podstawowym przychodem są „dopłaty” i inne subsydia. Składają się na nie m.in.: jednolite i uzupełniające płatności obszarowe, płatności ONW i cały szereg dopłat rolnośrodowiskowych. Udział tych dopłat z roku na rok wzrastał - z poziomu 37,8% do 54%. Ustalono, iż dopłaty i subwencje, podobnie jak ceny wprost wpływają na wielkość przychodów gospodarstwa rolniczego i w sposób bezpośredni kształtują dochody rolnicze. Głównym czynnikiem różnicującym wysokość progu rentowności jest cena za 1kg żywca, ponieważ zarówno koszty stałe jak i koszty zmienne produkcji nie zmieniały się tak istotnie jak właśnie cena skupu. Na uwagę zasługuje fakt, iż przy wzroście lub wyższej cenie skupu obniża się próg rentowności, co jest bardzo korzystne dla producenta. Prowadzi to bowiem do zwiększenia efektywności ekonomicznej w gospodarstwie. Na pokrycie kosztów produkcji należy sprzedać mniejsza liczbę kilogramów żywca. Gospodarstwa uzyskujące ceny 6,76 zł – 7,34 zł oraz mające koszty zmienne na poziomie 5,5 zł musiałyby sprzedawać od 81,76 szt. do 86,24 szt. jagniąt rocznie, aby pokryć koszty całkowite. Faktyczna ich produkcja wahała się od 38,52 do 51,22 szt. ja-gniąt. Świadczy to o generowaniu strat przez produkcję owczarską w tych gospodarstwach.

Temat 5121.1

"Określenie zależności między występowaniem syndromu PSE a udziałem różnego typu włó-kien mięśniowych w mięśniu najdłuższym grzbietu świń."

Autorzy: doc. dr hab. R. Eckert

Opis

Celem badań było określenie zależności między budową histologiczną mięśnia najdłuższego grzbietu a jego podatnością na PSE. Ocenie poddano pH m.l.d. pobranego od 240 tuczników w 7 punktach. W próbkach mięśni określono zdolność utrzymania wody oraz udział i średnicę włókien mięśniowych IIB, IIA i I. Stwierdzono przydatność pomiarów pH1 w okolicy XV kręgu piersiowego, jako reprezentatywnego dla całego mięśnia. Uzyskane w badaniach zależności między procentowym udziałem włókien typu I lub ich średnicą a wartością pH wskazują na celowość zastosowania nowych cech jakościowych mięsa w programach selekcyjnych.

Temat 5123.2

"Opracowanie różnych technologii wytwarzania serów twarogowych z mleka owiec."

Autorzy: dr inż. T. Pakulski

Opis

Podjęte badania miały na celu opracowanie różnych technologii produkcji serów twarogowych z mleka owczego. W I etapie produkowano ser twarogowy metodą tradycyjną (Tr) oraz z wszystkich białek mleka metodą: „serwitową” (Ts) i kwasowo – podpuszczkową (Tkp). W II etapie badań oceniano przydatność serów z wszystkich białek mleka do wytwarzania serów pomazankowych i solankowych. Dodatkowo oceniano przydatność mleka owiec merynosowych (odmiany barwnej) oraz plennomlecznej owcy kołudzkiej, do wytwarzania serów twarogowych ww. metodami. Oznaczono podstawowy skład, profil kwasów tłuszczowych oraz CLA, zawartość Ca i P w mleku i serach oraz wykonano ocenę sensoryczną i jakości mikrobiologicznej serów. Uzyskane wyniki wykazały możliwość produkowania serów twarogowych ze wszystkich białek mleka owczego oraz ich przydatność do wytwarzania serów pomazankowych i solankowych. Wykazano przydatność mleka merynosa odmiany barwnej jak i owcy kołudzkiej do produkcji serów twarogowych ze wszystkich białek mleka. Odpowiednio dla serów Tr, Ts i Tkp uzyskano średnio: wydatek sera – 31,8, 36,8 i 41,7%; retencję białka – 83,1, 91,7 i 92,3%; retencję tłuszczu – 71,1, 75,9 i 87,8%, poziom Ca – 5,22, 5,11 i 2,17, a P – 3,68, 348 i 2,22 g/kg. Sery pomazankowe miały wyższą zawartość składników, a solankowe cechowała lepsza retencja składników mleka. Sery były wolne od Listeria monocytogenes i Salmonella sp; sery produkowane metodą Tkp były w mniejszym stopniu zakażone pozostałymi rodzajami bakterii.

Temat 5125.1

"Wpływ postępowania przedubojowego na jakość mięsa szybko- i wolnorosnących kurcząt."

Autorzy: dr inż. K. Połtowicz

Opis

Celem badań było określenie reakcji szybko rosnących, wysoko produkcyjnych brojlerów i kurcząt charakteryzujących się powolnym tempem wzrostu na działanie stresu wynikającego z postępowania przedubojowego oraz określenie jego wpływu na kształtowanie się cech jakości mięsa drobiowego. Materiał doświadczalny stanowiły szybko rosnące kurczęta brojlery Hubbard Flex oraz ptaki o spowolnionym tempie wzrostu Hubbard JA957 odchowane do 42 i 56 dnia życia. Przed ubojem ptaki poddano działaniu stresu wywołanego głodzeniem przedubojowym i transportem do rzeźni. Przed rozpoczęciem postępowania przedubojowego oraz bezpośrednio przed ubojem przeprowadzono kontrolę masy ciała kurcząt w celu określenia ewentualnych ubytków. Przed ubojem ptaków zmierzono temperaturę rektalną oraz pobrano krew w celu oznaczenia: glukozy, białka całkowitego, trójglicerydów, mleczanów, kwasu moczowego oraz hormonów tarczycy (T3 i T4) i kortykosteronu. Po uboju określono pH15min mięśni piersiowych i nóg. Pomiary te powtórzono po 24-godzinnym schłodzeniu tuszek, które następnie poddano uproszczonej analizie rzeźnej. Mięśnie oceniono pod względem: barwy CIE L*a*b*, L*C* hº, wodochłonności, wycieku swobodnego, strat termicznych oraz siły cięcia. Podczas analizy rzeźnej pobrano próbki mięśni piersiowych i mięśni nóg wybranych grup ptaków w celu określenia podstawowego składu chemicznego mięsa.

Niezależnie od grupy genetycznej i wieku uboju ptaków długi czas postępowania przedubojowego (16h) wywołał istotną reakcję stresową kurcząt, natomiast zastosowane czynności związane z transportem trwającym 4h nie stanowiły tak dużego obciążenia dla ich organizmu. Młodsze kurczęta zarówno szybko jak i wolnorosnące wykazały większą reakcją stresową na pierwsze czynności manipulacyjne postępowania przedubojowego, niż ptaki odchowane 2 tygodnie dłużej. W większości ocenianych grup przedłużenie oczekiwania na ubój po zastosowanym transporcie wpłynęło na zmniejszenie reakcji stresowej ptaków. Zastosowanie postępowania przedubojowego wpłynęło na jakość i przydatność technologiczną mięśni kurcząt. W odniesieniu do większości ocenianych cech jakości mięsa, wpływ postępowania przedubojowego zależał od pochodzenia i wieku ptaków w momencie uboju. Niezależnie od sposobu postępowania przedubojowego mięśnie piersiowe szybko- i wolnorosnących ptaków różniły się pod względem pH24h, barwy, wodochłonności, strat termicznych oraz siły cięcia.

Temat 5218.5

"Wpływ żywieniowej regulacji ekspresji endogennej delta-9-desaturazy u cieląt na walory funkcjonalne cielęciny."

Autorzy: dr hab. B. Niwińska

Opis

Analizowano możliwości sterowania aktywnością endogennej ∆9-desaturazy w syntezie kwasu żwaczowego (RA; izomer c9 t11 C18:2) u cieląt poprzez dostarczenie w preparatach mlekozastępczych substratu desaturacji, kwasu t-vakcenowego (VA; t11 C18:1) oraz poprzez aminokwasową kontrolę procesu podając cielętom pasze o zróżnicowanej zawartości lizyny.

Uzyskane wyniki wykazały, że zawartość VA w preparatach mlekozastępczych podawanych cielętom ras różniących się typem użytkowym wpływa na aktywność endogennej ∆9-desaturazy w syntezie RA. U cieląt rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej (phf) wzrost zawartości VA w paszy (0,14 vs. 2,75 vs. 5,41g w kg SM) zwiększa aktywność (przedstawiona jako: produkt /(produkt + substrat) endogennej ∆9-desaturazy w syntezie RA (0,31 vs. 0,38 vs. 0,41; odpowiednio) oraz zawartość RA w tłuszczu śródmięśniowym mięśni longissimus dorsi (LD) cieląt (0,09 vs. 0,23 vs. 0,36% w ΣKT; odpowiednio). U cieląt rasy simentalskiej (sim.) wzrost zawartości w paszy VA (0,14 vs. 3,67 vs. 7,24g w kg SM) zwiększa aktywność endo-gennej ∆9-desaturazy w syntezie RA (0,28 vs. 0,36 vs. 0,41; odpowiednio) oraz zawartość RA w tłuszczu śródmięśniowym LD cieląt (0,06 vs. 0,29 vs. 0,66 w ΣKT; odpowiednio).

Zawartość lizyny w paszach podawanych cielętom w wieku 42-90 dni życia nie wpływa na aktywność endogennej ∆9-desaturazy. Obniżenie zawartości lizyny (100% vs. 70% pokrycia zapotrzebowania; odpowiednio) zwiększa zawartość tłuszczu śródmięśniowego LD cieląt phf (38,1 vs. 43,3 g/kg SM; odpowiednio) oraz sim. (27,1 vs. 29,8 g/kg SM; odpowiednio). Zabieg pieczenia lub gotowania nie zmienia ilości i jakości tłuszczu w próbach mięśni.

Temat 5219.5

"Wpływ czynników żywieniowych na użytkowość rozpłodową i rzeźną królików oraz walory dietetyczne mięsa."

Autorzy: dr inż. D. Kowalska

Opis

Celem prowadzonych badań było określenie wpływu zwiększonego dodatku oleju rzepakowego, lnianego oraz mieszanki rzepakowego i rybnego w mieszankach, na użytkowość mleczną i rozpłodową królic, wskaźniki odchowu królicząt oraz zawartość wyższych kwasów tłuszczowych i cholesterolu w mięsie tych zwierząt.

Rodzaj tłuszczu wprowadzonego do mieszanki paszowej miał istotny wpływ na zawartość kwasów tłuszczowych w lipidach mleka króliczego. Zgodnie z przewidywaniami najkorzystniejszy profil kwasów tłuszczowych mleka, tj. najwyższy poziom EPA, DHA i sumy PUFA n-3 oraz najniższy stosunek n-6/n-3 PUFA, otrzymano stosując dodatek mieszanki oleju rzepakowego i rybnego. Dodatek oleju lnianego spowodował najwyższy poziom kwasu α-linolenowego, którego zawartość w tłuszczu mleka zwiększyła się w stosunku do grupy kontrolnej ponad 2–krotnie.

Zastosowanie w żywieniu królików oleju rzepakowego, lnianego i rybnego zmieniło profil kwasów tłuszczowych tłuszczu śródmięśniowego.

Stwierdzono wysoko istotny wpływ natłuszczania mieszanki paszowej na otłuszczenie tuszek. Użyty w badaniach czynnik żywieniowy nie miał natomiast istotnego wpływu na umięśnienie zwierząt z grup doświadczalnych.

Po zwiększeniu poziomu witaminy E w diecie obserwowano bardzo wyraźne jej odkładanie w mięsie. Ma to duże znaczenie dla konsumentów gdyż w celu właściwego przyswajania wielonienasyconych kwasów tłuszczowych ich spożyciu powinna towarzyszyć witamina E, jako naturalny przeciwutleniacz,

Zastosowany zwiększony dodatek witaminy E do paszy miał korzystne oddziaływanie na zmniejszenie podatności lipidów mięśnia przed procesami utleniania w trakcie jego zamrażalniczego przechowywania. Badania potwierdziły celowość stosowania przeciwutleniaczy paszowych przy żywieniu królików paszą z udziałem tłuszczów zawierających wysoki poziom kwasów nienasyconych.

Temat 5221.1

"Badania nad biologicznymi i fitoterapeutycznymi właściwościami antocyjanów i zastoso-wania w żywieniu zwierząt monogastrycznych."

Autorzy: doc. dr hab. M. Pieszka

Opis

Celem badań było opracowanie receptur dodatków paszowych umożliwiających racjonalne wykorzystanie suszonych wytłoków z owoców aronii czarnoowocowej, porzeczki czarnej, jabłek oraz pomidorów zawierających substancje biologicznie czynne w żywieniu trzody chlewnej.

W pierwszym etapie badań określono skład i wartość pokarmową suszonych wytłoków owocowo i warzywnych oraz zawartość substancji biologicznie czynnych. W drugim etapie badań określono przydatność suszonych wytłoków z owoców aronii czarnoowocowej, porzeczki czarnej, jabłek oraz pomidorów w tuczu trzody chlewnej.

Na podstawie analiz chemicznych oraz testów biochemicznych stwierdzono, że suszone wytłoki z aronii czarnoowocowej, porzeczki czarnej, jabłek i pomidorów są cennym źródłem naturalnych przeciwutleniaczy głównie antocyjanów, karotenoidów, tokoferoli oraz substancji o działaniu nutraceutycznym (pektyn, kwasów organicznych, błonnika i związków fenolowych). Charakteryzują się średnią zawartością białka ogólnego oraz tłuszczu surowego. Na uwagę zasługuje skład frakcji włókna pokarmowego, zwłaszcza duży udział frakcji włókna rozpuszczalnego w neutralnym detergencie (NDF), które może być wykorzystywane bezpośrednio w jelicie cienkim świni. Frakcja włóknista bezpośrednio stymuluje perystaltykę jelit oraz poprawia napięcie ścian jelit i ogólny stan błon śluzowych przewodu pokarmowego. Badania żywieniowe przeprowadzone na tucznikach wykazały pozytywny wpływ na cechy tuczne i rzeźne. Nie stwierdzono istotnego wpływu zastosowanych suszów na cechy fizykochemiczne mięsa m.in. na pH, wodochłonność i barwę mięsa. Zastosowanie suszonych wytłoków owocowych w żywieniu trzody chlewnej może wzbogacić mięso w korzystne z punktu oceny działania prozdrowotnego w żywieniu człowieka m.in. w witaminy, kwasy tłuszczowe a barwniki flawonoidowe zawarte w suszach mogą chronić lipidy mięsa przed gwałtownym ich utlenianiem.

Temat 5222.2

"Efektywność modyfikacji jakości dietetycznej mięsa jagnięcego metodami żywieniowymi w zależności od metody obróbki termicznej."

Autorzy: prof. dr hab. B. Borys

Opis

Celem tematu było określenie efektów modyfikacji jakości dietetycznej mięsa jagnięcego metodami żywieniowymi, przy tuczu zimowym i letnim. Badania zrealizowano w IZ PIB ZD Kołuda Wielka (część zootechniczna) oraz w Instytucie przemysłu Mięsnego i Tłuszczowego w Warszawie (część mięsoznawcza). Zrealizowano pięć tuczów doświadczalnych, łącznie na 180 jagniętach, z których 90 ubito i poddano badaniom wartości rzeźnej, wydajności elementów kulinarnych oraz jakości mięsa surowego i po obróbce cieplnej metodą pieczenia i grilowania. W tuczu letnim stosowano zielonki jako dodatek strukturalny do mieszanki pełnoporcjowej. Stosowano je wariantowo; w owczarni lub poprzez wypas jagniąt na pastwisku (czynnik dobrostanu). Przy obu wariantach stosowania zielonki uzyskano o około 10% gorsze wyniki tuczu (przyrosty, zużycie pasz) i oceny wartości rzeźnej w porównaniu z żywieniem standardowym, mieszanką treściwą i sianem. Dodatek zielonki różnicował zawartość podstawowych składników chemicznych w mięsie, a nie wpływał istotnie na oceny organoleptyczne. Stosowanie zielonki w tuczu jagniąt nie wpłynęło istotnie na udział procentowy grup kwasów tłuszczowych i CLA w tłuszczu mięsa, surowego i po obróbce termicznej oraz na zawartości cholesterolu. W tuczu zimowym czynnikiem doświadczalnym było wprowadzenie do mieszanki makuchu rzepakowego lub słonecznikowego i nasion lnu oraz suplementacja witaminą E. Przy stosowaniu obu badanych makuchów i nasion lnu (odpowiednio 23,5 i 5% mieszanki) obserwowano ogólnie korzystne efekty w wynikach tuczu i wartości rzeźnej (przy wzroście otłuszczenia), z tendencją do ich zwiększenia dla wybranych parametrów przy suplementacji mieszanki witaminą E. Żywienie komponentami oleistymi nie wpływało wyraźniej na uzysk elementów kulinarnych z tuczu oraz podstawowy skład chemiczny mięsa surowego jak i po obróbce termicznej. Stosowanie obu makuchów i nasion lnu modyfikowało korzystnie jakość zdrowotną mięsa jagniąt, zwłaszcza w zakresie kwasów PUFA i SKL. W efekcie suplementacji witaminą E uzyskano 2-krotny wzrost jej zawartość w mięsie, przy ogólnie niewielkich zmianach w profilu kwasów tłuszczowych. Obróbka cieplna spowodowała istotne zmiany w zawartości tłuszczu, cholesterolu i witaminy E, a mniejsze w profilu kwasów tłuszczowych, znacznie większe i ogólnie bardziej niekorzystne w przypadku pieczenia niż grilowania.

Temat 5223.1

"Zawartość jodu w mleku krów w Polsce oraz możliwości jego zwiększenia na drodze ży-wieniowej."

Autorzy: prof. dr hab. F. Brzóska

Opis

Celem badań było określenie wpływu podawania krowom lizawek solnych o zawartości 0, 150 i 300 mg KJ/kg, na zawartość jodu w mleku.

Badania żywieniowe wykonano w Zakładzie Doświadczalnym Instytutu Zootechniki PIB, Ferma Kostkowie w 2007/2008 r. Doświadczenie trwało 90 dni. Prowadzono je na 3 grupach analogowych krów, po 40 sztuk w każdej. Krowy otrzymywały paszę PMR i mieszankę paszową ze stacji paszowych. Poza lizawkami i naturalną zawartością jodu w paszach objętościowych krowy nie otrzymywały innych źródeł jodu.

Nie stwierdzono istotnego wpływu poziomu jodu w lizawkach solnych na pobranie suchej masy kiszonek i mieszanki treściwej. Nie stwierdzono różnic w pobraniu paszy PMR i mieszanki paszowej oraz suchej masy ogółem.

Zawartość jodu w mleku wynosiła dla poszczególnych grup: 65,3; 100,3 i 157,2 μg/litr, a różnice były istotne (P<0,01). Zawartość jodu w osoczu krwi wynosiła odpowiednio: 58,9; 57,6 i 74,7 μg/litr (P<0,01). Nie stwierdzono istotnych różnic w zawartości hormonów tarczycowych w surowicy krwi, w tym trójjodotyroniny i tyroksyny.

Celem drugim było określenie poziomu jodu w mleku spożywczym w Polsce, sprzedawanym w supermarketach. Badania prowadzono w latach 2007/2008. Z 13 supermarketów położonych w 13 największych miastach Polski zebrano 93 próbki mleka: Wrocław, Opole, Katowice, Rzeszów, Poznań, Zielona Góra, Łódź, Kielce, Lublin, Warszawa, Szczecin, Olsztyn i Kraków. Jednorazowo pobierano 4-8 1-litrowych kartonów mleka UHT. Zawartość tłuszczu w mleku wahała się od 0,5 do 3,2 % (5 – 32 g/litr). Mleko pochodziło z największych Spółdzielni Mleczarskich w kraju, z Warmii i Mazur, Podlasia, Wielkopolski, Lubelszczyzny, Śląska i Małopolski. Dwie próbki pochodziły z Czech i z Francji. Badania prowadzono w sezonie wiosennoletnim (2007) i jesiennozimowym (2008).

Zawartość jodu w mleku wynosiła średnio 142,2 μg/litr w zimie i 100,4 μg/litr w lecie.

Najwyższą zawartość jodu w mleku stwierdzono w województwie poznańskim i łódzkim, najniższą w województwie krakowskim i opolskim.

Badania prowadzono we współpracy z Kliniką i Katedrą Endokrynologii CM Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także z Komisją ds. Schorzeń z Niedoboru Jodu przy Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej.

 
© 2008-2017 Instytut Zootechniki PIB (National Research Institute of Animal Production)
Koło Wędkarskie PZW w Oleśnicy pzw.wolesnicy.info - Strona Koła Wędkarskiego w Oleśnicy (świętokrzyskie)
Odpowiedz na wyzwania (konkursy), głosuj, wygrywaj nagrody

Ta strona używa cookies i podobnych technologii. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.