Adres siedziby:
ul. Sarego 2
31-047 Kraków
tel. 12 422 88 52
fax 12 422 80 65
Adres do korespondencji:
ul. Krakowska 1
32-083 Balice k. Krakowa
tel. (Centrala) 12 357 25 00
tel. (Sekretariat) 12 357 27 00
fax 12 285 67 33
Dzisiaj jest: niedziela, 19 listopada 2017 4:07:29
Odwiedziło nas: 8432422 gości (dzisiaj: 390, wczoraj: 1593)
Prace badawcze w 2012 roku

Zadanie 06-5.00.1

"Oddziaływanie produkcji zwierzęcej na zmiany klimatu"

Cel zadania

szacowanie emisji gazów cieplarnianych z krajowej produkcji zwierzęce, opracowanie metod ich redukcji, a także przeciwdziałania innym szkodliwym oddziaływaniom na środowisko naturalne

Opis

Zakończono realizację badań, których celem było określenie stopnia uciążliwości nawozów organicznych dla środowiska glebowego i wodnego. Określono potencjał biogenny nawozów naturalnych, przesączu glebowego, gleby oraz przeprowadzono analizy składu roślin uprawnych będących plonem z badanych użytków rolnych. Na podstawie uzyskanych wyników przeprowadzono bilans związków biogennych. Stwierdzono, że stosowanie klasycznych metod doglebowej aplikacji gnojowicy oraz obornika prowadzi do znacznych strat związków azotu pod postacią emisji amoniaku. Natychmiastowe przyoranie na gruntach ornych ogranicza te straty. W przypadku stosowania gnojowicy na użytkach zielonych mogą być one jednak znacznie, wyższe sięgając 33% początkowej zawartości azotu. Potwierdzono, iż straty związków azotu powstałe z wymywania mają charakter wprost proporcjonalny do zawartości tego pierwiastka w jednorazowej dawce nawozowej. Stwierdzenie to odnosi się do dozwolonego poziomu 170 kg N/ha. Rozbicie pojedynczej dawki nawozowej na kilka mniejszych w przypadku gnojowicy na gruntach ornych, może ograniczyć wymywanie azotu do środowiska. Pod względem nawożenia fosforem stwierdzono wysoki, bo dochodzący do 50% dawki poziom wymywania tego pierwiastka. Największe straty dotyczą i tym razem gruntów ornych. Najniższy poziom wymywania, ale i najwyższą jego zmienność stwierdzono w przypadku nawożenia potasem. Przyczyną takiego stanu było dość dokładne pokrycie potrzeb pokarmowych roślin uprawnych przez nawożenie, co pozwoliło utrzymać zasobność gleby na pierwotnym poziomie.

Kontynuowano badania nad optymalizacją składu złóż dla potrzeb biofiltracji emisji gazowych z utrzymania trzody chlewnej i drobiu. Określano możliwości redukcji emisji domieszek gazowych powstających z produkcji zwierzęcej poprzez filtrację powietrza wentylowanego z chowu alkierzowego. W okresie sprawozdawczym zgodnie z harmonogramem oznaczono redukcję stężeń związków będących domieszkami powietrza emitowanymi z budynków w utrzymaniu świń. Wszystkie komory klimatyczne, w których utrzymywano tuczniki znajdowały się w jednym budynku i były wyposażone w promienniki podczerwieni w celu ujednolicenia warunków termicznych. Każda komora zasilana była osobnym kanałem wentylacyjnym, którego wlot znajduje się na zewnątrz budynku, poza strefą zrzutu powietrza zużytego. Analizując efektywność redukcji emisji gazowych na drodze biofiltracji w utrzymaniu tuczników, stwierdzono dużą skuteczność tej metody, zależną jednak od rodzaju złoża filtrującego. Największą redukcję emisji uzyskano w przypadku złoża torfowego. Różnica ta była wysoko istotna statystycznie w stosunku do wszystkich grup chemicznych odorów. Największą przydatność tego materiału potwierdzono statystycznie także wobec innych rodzajów złóż. Stosunkowo niewiele mniejszą skuteczność wykazywała również rozdrobniona kora drzew iglastych. Najmniejszą efektywnością filtracji cechowała się natomiast słoma w postaci sieczki. Na uwagę zasługuje przeszło 60% redukcja emisji amoniaku i siarkowodoru w złożach torfowych.

Kontynuowano badania których celem jest opracowanie metod redukcji tlenków azotu w produkcji zwierzęcej. Oznaczono poziomów emisji związków azotu w tym tlenków będących domieszkami powietrza w ściołowych i bezściołowych systemach utrzymania przy pomocy chromatografii gazowej. Przygotowano kolekcję nawozów naturalnych zwierząt doświadczalnych, stanowiska do pomiarów emisji gazowych, oraz rozpoczęto określenie zakresu redukcji emisji poprzez czynniki chemiczne. Jako metody redukcji zastosowano wapnowanie. Zmiany dotyczące związków biogennych spowodowane wapnowaniem pryzm przebiegały w podobnie w oborniku pochodzącym od tuczników i krów. W pryzmach wapnowanych, w stosunku do grup kontrolnych, stwierdzono zmianę pH obornika oraz ograniczenie emisji NH3 i CO2, a także tlenków azotu.

Powrót do wszystkich tematów

 
© 2008-2017 Instytut Zootechniki PIB (National Research Institute of Animal Production)
Koło Wędkarskie PZW w Oleśnicy pzw.wolesnicy.info - Strona Koła Wędkarskiego w Oleśnicy (świętokrzyskie)
Odpowiedz na wyzwania (konkursy), głosuj, wygrywaj nagrody

Ta strona używa cookies i podobnych technologii. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.