Adres siedziby:
ul. Sarego 2
31-047 Kraków
tel. 12 422 88 52
fax 12 422 80 65
Adres do korespondencji:
ul. Krakowska 1
32-083 Balice k. Krakowa
tel. (Centrala) 12 357 25 00
tel. (Sekretariat) 12 357 27 00
fax 12 285 67 33
Dzisiaj jest: poniedziałek, 20 listopada 2017 20:02:37
Odwiedziło nas: 8438253 gości (dzisiaj: 1569, wczoraj: 4652)
Prace badawcze w 2012 roku

Zadanie 06-6.00.1

"Ekonomiczna i organizacyjna efektywność produkcji zwierzęcej"

Cel zadania

monitorowanie, szacowanie i prognozowanie ekonomicznych mierników oraz parametrów produkcji zwierzęcej z uwzględnieniem specjalizacji gospodarstw, intensywności produkcji oraz mechanizmów wsparcia i innych uwarunkowań rynkowych

Opis

Kontynuowano badania nad wpływem dopłat na kształtowanie się struktury produkcyjno-ekonomicznej gospodarstw, utrzymujących bydło, świnie i owce. W 2012 roku przeanalizowano dane z 91 gospodarstw owczarskich oraz z 99 gospodarstw utrzymujących bydło mięsne.Gospodarstwa zlokalizowane były na terenie województwa podkarpackiego, podlaskiego i dolnośląskiego. Dane gromadzono metodą ankiety bezpośredniej na specjalnie przygotowanym kwestionariuszu.

Średnia powierzchnia w analizowanych gospodarstwach, w którym utrzymywano owce wynosiła około 30,01 ha. W gospodarstwach ”największych” powyżej 50 matek stada podstawowego średnia wielkość sięgała 64ha, w tym zasiewy stanowiły około 21,45ha, a użytki zielone 25,84ha. Powierzchnia własna gospodarstw stanowiła 75,95%, a dzierżawiona 24,05%. Gospodarstwa „najmniejsze” utrzymywały średnio 15,18 matek stada podstawowego, użytkując przy tym średnio 6,80ha UZ i 6,37ha GO. W badanych gospodarstwach wysokość przychodów kształtowana była przez różnego rodzaju dopłaty i subwencje, sprzedaży nadwyżki produkcji roślinnej oraz żywca jagnięcego. Przychody z tytułu „dopłat-płatności” stanowiły średnio 54,21% i były najwyższą pozycją w całej strukturze przychodów niezależnie od skali produkcji. Analizując strukturę dopłat i subsydiów można stwierdzić, że rolnicy otrzymywali środki finansowe w ramach 10 (średnio) różnych „programów/pakietów wsparcia”. We wszystkich analizowanych gospodarstwach owczarskich otrzymywano jednolitą płatność obszarową (JPO). Stanowiącą 32,66% struktury płatności ogółem w Polsce południowej oraz 40,16% w Polsce północno-wschodniej. Drugą lokatę w strukturze „dopłat” po JPO zajmowały płatności rolnośrodowiskowe stanowiąc aż 19,7% niezależnie od regionu. W ramach tego programu najchętniej realizowany był pakiet rolnictwa ekologicznego, szczególnie na południu Polski, gdzie stanowił aż 10% w strukturze płatności ogółem. Realizowało go 30% badanych gospodarstw.

Analizując dane z gospodarstw utrzymujących bydło mięsne ustalono, że średnia powierzchnia gospodarstwa wynosiła około 66,93ha i była ona bezpośrednio skorelowana z wielkością produkcji żywca, która dla całej badanej populacji gospodarstw stanowiła średnio 78,57dt. W badanych gospodarstwach wysokość przychodów kształtowana była przez różnego rodzaju dopłaty i subwencje, sprzedaż żywca wołowego oraz nadwyżki produkcji roślinnej. Przychody z tytułu „dopłat-płatności” stanowiły średnio 43,17% i były najwyższą pozycją w całej strukturze przychodów, niezależnie od skali produkcji. Uwzględniając wielkość produkcji, wsparcie finansowe kierowane kanałami pozarynkowymi było najbardziej widoczne (47,73%) w gospodarstwach najmniejszych produkujących do 50dt żywca rocznie.Większość jednak pozyskanych środków finansowych rolnicy przeznaczają na zakup środków produkcji, w zależności od skali produkcji waha się to od 28,49% do 39,18% (średnio 32,73%).

Reasumując, należy stwierdzić, że rolnicy utrzymujący bydło mięsne a także owce są najbardziej kreatywną grupą co do pozyskiwania różnorodnych funduszy mogących poprawić konkurencyjność i dochodowość ich gospodarstw.

Kontynuowano badania, których celem była analiza struktury kosztów produkcji mleka, miesa i jaj w gospodarstwach ekologicznych. Przeprowadzono analizy w 154 certyfikowanych gospodarstwach ekologicznych lub w okresie przestawiania, wyspecjalizowanych w produkcji wołowiny (45), mleka (63) i jaj (46). W gospodarstwach utrzymujących bydło mleczne, dominującą rasą był Simental 62,07 %. Średnia wydajność mleczna krów wynosiła 3830,08 l rocznie na jedną krowę ,przy średniej zawartości białka 3,31 %, tłuszczu 3,88 % i liczbie komórek somatycznych na średnim poziomie powyżej 204 tys. szt. Krowy użytkowano średnio ok. 9 lat. Skuteczność zacieleń krów była na poziome 84,03 %. Koszty bezpośrednie (54,14 %) i koszty pośrednie (45,86 %). Koszty pasz stanowiły 90 % kosztów bezpośrednich i 48,76 % kosztów całkowitych. Koszty pasz w przeliczeniu na: 1 krowę wynosiły 2961,21 zł., natomiast w przeliczeniu na 1 l mleka 0,77 zł. W grupie krów mięsnych dominującą rasą była Limousine (LM) 24,44 %. Średnio w gospodarstwie utrzymywano 10,80 szt. krów mięsnych w ciągu roku. Szacunkowa wydajność mleczna krów mięsnych wynosiła 2633,24 l rocznie na jedną krowę. Krowy użytkowano średnio ok. 8,70 lat. Skuteczność zacieleń krów mięsnych była na poziome prawie 83,57 %. Średni czas opasu trwał ponad 473 dni do końcowej masy ciała 544 kg. Średnie dobowe przyrosty m.c.w okresie opasu 845 g/dzień. Koszty bezpośrednie kształtowały się na poziomie 48,27 %, koszty pośrednie na poziomie 51,73 %. Koszty pasz stanowiły 87 % kosztów bezpośrednich i 42 % kosztów całkowitych. Koszty: pasz własnych z produktów nietowarowych (57,31 %), pasz własnych z produktów towarowych (33,24 %), pasz pochodzących z zewnątrz gospodarstwa (7,19 %), produktów ubocznych (2,26 %). Koszty pasz na: jedną krowę 4042,81 zł., na 1 kg żywca 8,10 zł, koszty bezpośrednie na: jedną krowę 4587,13 zł, na 1 kg żywca 9,01 zł.

Do ekologicznej produkcji jaj wykorzystywano głównie rasy: Zielononóżka kuropatwiana 21,05 %, Karmazyn 13,16 % oraz kury wielorasowe (mieszańce) 42,1 %. Obsada ptaków na 1m2 wynosiła śr. 2,9 szt. Padnięcia na poziomie ponad 4,7 %. Średnio zużywano 150,8 g paszy na kurę i 311,9 g na 1 jajo

Kontynuowano badania nad czynnikami determinującymi poziom i strukturę kosztów w gospodarstwach biorących udział w programie ochrony zasobów genetycznych. W 2012 roku badaniami objęto łącznie 119 gospodarstw utrzymujących rasy rodzime owiec, bydła oraz świń. W obrębie gospodarstw biorących udział w programie ochrony zasobów genetycznych owiec, dominującą rasą zachowawczą była owca wrzosówka. Owce tej rasy utrzymywano w 61,19% gospodarstw co stanowiło 62,83% całej populacji owiec. W gospodarstwach bio-rących udział w programie ochrony zasobów genetycznych świń, 86% całej populacji loch stanowiła rasa puławska. Lochy objęte „płatnością” z programu ochrony zasobów genetycznych stanowiły 84,62%. Wybrane do analizy, gospodarstwa objęte programem ochrony zasobów genetycznych bydła, utrzymywały wszystkie cztery rasy rodzime objęte „dotacją”.Najczęściej utrzymywaną rasą była polska czarno-biała. W strukturze wartości produkcji gospodarstw uczestniczących w programie ochrony zasobów genetycznych owiec dominowała sprzedaż żywca jagnięcego. Wśród gospodarstw utrzymujących owce ras rodzimych wartość produkcji przypadającej na 1 gospodarstwo w 2011 roku wyniosła 26 141,11 zł i była na zbliżonym poziomie również w 2012 roku. W strukturze procentowej przychodów ogółem badanych gospodarstw wartość produkcji owczarskiej wyniosła odpowiednio 15,25% i 21,68%. Należy zauważyć, iż przychody z tytułu produkcji owczarskiej stanowią stosunkowo niski udział w porównaniu z innymi uzyskiwanymi przez gospodarstwa. W przychodach, najwyższy udział przypadał na dopłaty i subsydia, które wynosiły odpowiednio, 68,77% (2011r.) i 65,91% (2012r.). Średnio w 2011 roku jedno gospodarstwo utrzymujące owce ras rodzimych uzyskało łącznie 117 893,20 zł wsparcia finansowego z czego 23 753,14 zł przypadło na wariant 7.3. Nadwyżka bezpośrednia na jedną matkę w gospodarstwach utrzymujących rasy rodzime była wartością ujemną w całym okresie badań. Wartość produkcji owczarskiej nie pokryła kosztów bezpośrednich poniesionych na jej wytworzenie. Dopłaty uzyskane przez gospodarstwa uwzględnione w dochodzie zrekompensowały straty poniesione z produkcji jagnięciny. W strukturze wartości produkcji gospodarstw uczestniczących w programie ochrony zasobów genetycznych świń dominowała sprzedaż tuczników. Wartość produkcji żywca wieprzowego stanowiła znaczący udział w strukturze przychodów gospodarstw. Natomiast płatności i subsydia stosunkowo niewielki tj. powyżej 11%. Wariant 7.4 (zachowanie lokalnych ras świń) pakietu 7 (Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie) w przychodach gospodarstw stanowił 2,95% (2011r.) i 2,70% (2012r.). W badanych gospodarstwach koszt bezpośredni wyprodukowania 1kg żywca wieprzowego wyniósł średnio 3,81 zł (2011r.) i 3,78 zł (2012r). Wyliczona nadwyżka bezpośrednia na 1kg żywca wieprzowego wyniosła średnio 0,66 zł w 2011 roku i 2,20 zł w 2012 r. Wśród gospodarstw uczestniczących w programie ochrony zasobów genetycznych bydła wartość produkcji przypadającej na 1 gospodarstwo w 2011 roku wyniosła 75 862,64zł. Średnio w 2011 roku jedno gospodarstwo utrzymujące krowy ras rodzimych uzyskało łącznie 61 124,73zł wsparcia finansowego z czego 9 403,95zł przypadło na wariant 7.1 (zachowanie lokalnych ras bydła) pakietu 7 (Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie). Płatność z tego tytułu stanowiła 6,23% w strukturze przychodów gospodarstw w 2011 roku. W 2012 roku nastąpił wzrost o 4,64 punktu procentowego w strukturze przychodów płatności z tytułu zachowania lokalnych ras bydła. We wszystkich grupach gospodarstw dominującą pozycję w strukturze ogółem kosztów bezpośrednich stanowiły koszty pasz. Najwyższy ich udział odnotowano w gospodarstwach utrzymujących świnie.

Powrót do wszystkich tematów

 
© 2008-2017 Instytut Zootechniki PIB (National Research Institute of Animal Production)
Koło Wędkarskie PZW w Oleśnicy pzw.wolesnicy.info - Strona Koła Wędkarskiego w Oleśnicy (świętokrzyskie)
Odpowiedz na wyzwania (konkursy), głosuj, wygrywaj nagrody

Ta strona używa cookies i podobnych technologii. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.